OPEN HOUSE THESSALONIKI 2017 – SUNDAY

12Απρ

Το Open House είναι ένας από τους σημαντικότερους διεθνείς θεσμούς για την ανάδειξη και προώθηση της αρχιτεκτονικής. Ξεκίνησε από το Λονδίνο το 1992 και στη Θεσσαλονίκη έφτασε το 2012, με το 2017 να είναι η 6η συνεχόμενη χρονιά διεξαγωγής του. Φέτος, το Open House διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη το Σαββατοκύριακο της 25ης και 26ης Νοέμβρη. Είδαμε τα πρώτα 8 μέρη που επισκέφτηκα χθες εδώκαι σήμερα, με ένα κουραστικό σχήμα κύκλου, θα δούμε τα υπόλοιπα 8.

Η μέρα μου ξεκίνησε στο Μακεδονία Παλλάς (9), το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στο σπίτι μου. Πήρα έναν καφέ και περπάτησα τη μικρή απόσταση που με χώριζε από το μεγαθήριο της παραλιακής. Το τοπόσημο αυτό, όπως το χαρακτήρισαν οι εθελόντριες που μας ξενάγησαν στο χώρο, χτίστηκε με σκοπό να γίνει ξενοδοχείο πολυτελείας. Εάν οι άνθρωποι που το οραματίστηκαν ζούσαν ακόμη, θα ήταν σίγουρα περήφανοι για το δημιούργημά τους. Τα πάντα εδώ μέσα, από τον υπάλληλο της υποδοχής μέχρι τον κηπουρό, λένε διακριτικά σε οποιονδήποτε δε φορά κουστούμι πως δεν έχει θέση εδώ μέσα.

Μπήκα μέσα ξεροκαταπίνοντας, προσέχοντας πού πατώ μήπως λερώσω τίποτα. Το καινούριο σύστημα του ασανσέρ, στο οποίο επιλέγεις τον όροφό σου πριν εισέλθεις στην καμπίνα, μας πήγε στον 7ο όπου μας περίμενε ένας αρχιτέκτων. Τα δωμάτια στο Μακεδονία Παλλάς χωρίζονται σε city και sea view rooms, με τα τελευταία να είναι και ακριβότερα, λόγω προνομιακής θέας. Στις γωνίες του είναι τοποθετημένες οι ακριβές του σουίτες, μερικές από τις οποίες καταλαμβάνουν χώρο τριών δωματίων.

OPEN HOUSE THESSALONIKI - SUNDAY 1
OPEN HOUSE THESSALONIKI - SUNDAY 3

Το Μακεδονία Παλλάς είναι πράγματι ένα τοπόσημο της Θεσσαλονίκης. Φιγουράρει πάντα στις φωτογραφίες της παραλιακής και, παρά το γεγονός ότι είναι ένα τεράστιο, μπλε ορθογώνιο κουτί, έχει κερδίσει μια θέση στην καρδιά των Θεσσαλονικιών των οποίων μπλοκάρει τη θέα στη θάλασσα. Είναι ένα ξενοδοχείο βγαλμένο από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία στην οποία θα πρωταγωνιστούσε ο Κωσταντάρας.

Έφυγα γρήγορα από το Μακεδονία Παλλάς συγκρατώντας μια ακατανίκητη ορμή να φάω 4 πιάτα από το υπέροχο πρωινό του και κατευθύνθηκα προς την Εβραϊκή Συναγωγή (10). Η Συναγωγή ήταν ανοιχτή στο κοινό μόνο για μερικές ώρες του πρωινού της Κυριακής και υπέθεσα πως θα γινόταν χαμός στην ουρά -όπερ και εγένετο. Για καλή μου τύχη ωστόσο, η ουρά 80 ατόμων σχηματίστηκε 5 λεπτά αφού η εθελόντρια με το πράσινο μαλλί έγραψε το όνομά μου στη λίστα αναμονής. Ευτυχώς δεν έκατσα για πρωινό. Θα ήμουν ακόμη έξω από τη Συναγωγή.

Στον χώρο της Συναγωγής απαγορευόταν η φωτογράφηση. Παρά το γεγονός ότι είμαι εξαιρετικά εξασκημένος στο να τραβάω «παράνομες» φωτογραφίες (το έκανα πολύ καιρό με τη GoPro), κάποια μέρη αξίζουν το σεβασμό σου και την κατανόησή σου. Έβγαλα φωτογραφία την πρόσοψη και κλείδωσα την κάμερά μου στο σακίδιο. Εδώ μέσα θα σας ξεναγήσω μονάχα με τις σκέψεις μου.

Σκεφτείτε έναν μεγάλο, φωτεινό χώρο με βιτρό στο σχήμα του Άστρου του Δαυίδ και χαραγμένο το Μ των Μοναστηριωτών στις καρέκλες. Βλέπεις παντού τη μενορά, την επτάφωτη λυχνία που συμβολίζει τους κλάδους της ανθρώπινης γνώσεως οι οποίοι στρέφονται προς τον κεντρικό, το φως του Θεού. Οι έξι μέρες της δημιουργίας ακολουθούνται από την έβδομη, την οποία συμβολίζει ο κεντρικός λύχνος: το Σάββατο, η ιερή μέρα της αναπαύσεως για τους Εβραίους.

Η Εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης ήταν ανέκαθεν πολύ ισχυρή, ιδιαίτερα στον κλάδο του εμπορίου. Πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αριθμούσε πάνω από 50000 μέλη. Σήμερα αριθμεί μόλις 1000. Τα νούμερα από μόνα τους είναι ανίκανα να συγκινήσουν. Όταν τα μετατρέψεις όμως σε ανθρώπους με όνειρα και καρδιές που χτυπούν, αυτή η διαφορά στα νούμερα αρκεί να λυγίσει το μυαλό σου και να ποτίσει αυτόν τον χώρο με την σιωπηλή γνώση μιας ανείπωτης φρίκης.

Κάποια πράγματα στη θύμηση, πονούν. Σαν ένα δάχτυλο που σε χτυπά επίμονα στον ώμο και δε σ’ αφήνει σε ησυχία. Έφυγα από τη Συναγωγή μουδιασμένος. Κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται. Γίνονται κομμάτι σου αναπόσπαστο. Θαυμάζω τους ανθρώπους που πολέμησαν την ανείπωτη φρίκη και βγήκαν από αυτή αλώβητοι, ελεύθεροι.

Επόμενος σταθμός μου ήταν το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (11). Ένα πραγματικά πανέμορφο κτίριο το οποίο χαζεύω συχνά στις αστικές μου περιπλανήσεις. Τα σπάνια υπαίθρια αγάλματά του είναι μια Μούσα και μια Νύμφη. Η Μούσα είναι εντυπωσιακή: σε κερδίζει με την ομορφιά και την περιβολή της, ενώ αντίκρυ της, η Νύμφη κάθεται λιτή, σε αμυντική θα ‘λεγες στάση, με τα μαλλιά της βρεγμένα.

Χτισμένο στον Φραγκομαχαλά, μια πλούσια συνοικία της παλιάς Θεσσαλονίκης, το κτίριο αυτό αρχικά υπήρξε σπίτι ενός πλούσιου εμπόρου, του οποίου τα ακριβά γούστα τελικά τον οδήγησαν στην καταστροφή. Έτσι, το κτίριο πέρασε στην ιδιοκτησία της Οθωμανικής τράπεζας και χρόνια μετά έγινε ΙΚΑ. Σήμερα λειτουργεί ως Κρατικό Ωδείο, μια λειτουργία που ταιριάζει στην εντυπωσιακή περιβολή του.

Η πιο ενδιαφέρουσα ιστορία του κτιρίου αυτού είναι εκείνη μιας ομάδας Βούλγαρων τρομοκρατών, οι οποίοι το 1903 έσκαψαν ένα τούνελ 14 μέτρων για να τοποθετήσουν εκρηκτικά κάτω από την τράπεζα. Για να μη γίνουν αντιληπτοί από τους Οθωμανούς, ένα γωνιακό μπακάλικο έδινε σε κάθε πελάτη μαζί με τις αγορές του και ένα σακουλάκι χώμα. Έτσι, το χώμα σταδιακά έφευγε από το τούνελ σε μικρές, αθώες δόσεις.

OPEN HOUSE THESSALONIKI - SUNDAY 9
OPEN HOUSE THESSALONIKI - SUNDAY 7

Έφυγα από τον Φραγκομαχαλά και κατευθύνθηκα προς το υπέροχο Caravan B&B (12) (το site τους εδώ), το οποίο μετά από τον οίστρο που μου προσέφερε εκείνο το βράδυ που διανυκτέρευσα σ’ ένα απ’ τα δωμάτιά του (βλέπε εδώ), είναι σαν ένα δεύτερο σπίτι μου στο ιστορικό κέντρο της πόλης.

Γράφτηκα στη λίστα και μπήκα μέσα στο ξενοδοχείο. Ένα μεγάλο κομμάτι της ξενάγησης αναλαμβάνει ο Γιώργος, ένας από τους ιδιοκτήτες. Γεμάτος ενέργεια μας δείχνει φωτογραφίες που αφορούν τη γύρω περιοχή σε κάθε γωνιά του χρόνου -σύγχρονες αλλά και παμπάλαιες. Το Καραβάν-Σαράι, το Χάμζα Μπέη Τζαμί, οι χιλιάδες ταξιδιώτες που πέρασαν από ‘δω και μια Θεσσαλονίκη η οποία κουβαλάει μια ιστορία χιλιάδων χρόνων την οποία δείχνει να ξεχνά. Από τα λόγια του συγκράτησα τα εξής:

-Δε γίνεται να μην γνωρίζουμε τίποτε για την περιοχή μας. Είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι της και, δίχως τη συνέχειά μας μέσα σ’ αυτήν, δεν είμαστε τίποτε.

Μου αρέσουν οι ταπεινοί άνθρωποι. Αυτοί που προσπαθούν να αφήσουν πίσω περισσότερα απ’ όσα οι ίδιοι μάζεψαν. Και πάνω που χαμογελούσα σαν χαζός, σκεπτόμενος το μικρό ξενοδοχείο που λειτουργεί ταυτόχρονα σαν ιστορικό εγχειρίδιο, ο Γιώργος μας έβγαλε έναν μεγάλο δίσκο με υποβρύχια, για να γλυκαθούμε πριν συνεχίσουμε τις περιηγήσεις μας.

Η ζωή μας είναι ένα μεγάλο καραβάνι. Εκεί, οι στάσεις σου παίρνουν την αξία που τους πρέπει.

Έφυγα από το Caravan με μια γλυκιά γεύση στο στόμα και κατευθύνθηκα προς το Μέγαρο της Εθνικής Τράπεζας (13), τη μόνη μου περιήγηση στην οποία η αναμονή κράτησε περισσότερο από την ξενάγηση. Για την είσοδό σου ήταν απαραίτητη η επίδειξη της ταυτότητάς σου και απαγορευόταν η χρήση φωτογραφικής μηχανής. Η τράπεζα κατάφερε να μου κάνει κακή εντύπωση πριν ακόμη μπω μέσα σ’ αυτήν. Όλα αυτά πάντως τα μέτρα ασφαλείας μου ταιριάζουν στον σκληρό, αλύγιστο χαρακτήρα μιας τράπεζας.

Μέσα, ο εθελοντής μας μίλησε για την ιστορία και τις περιπέτειες της τράπεζας. Το σημερινό μεγαλοπρεπές κτίριο συστεγάζει την Εθνική και την Τράπεζα της Ελλάδος. Πίσω στη δεκαετία του ’20, η Εθνική τράπεζα «παραχώρησε» στην τράπεζα της Ελλάδος την είσοδο της Τσιμισκή, προφανώς επειδή τότε η Τσιμισκή ήταν ένας μεγάλος καρόδρομος. Η Μητροπόλεως ήταν μια οδός πολύ πιο κοσμοπολίτικη. Σήμερα ωστόσο η Εθνική τράπεζα μετανιώνει πικρά την παρελθούσα γενναιοδωρία της, καθώς πλέον από εκείνο το πλακόστρωτο σημείο της Μητροπόλεως περνούν μονάχα σουρωμένοι φεύγοντας από τα Λαδάδικα και τα αδέσποτα σκυλιά της Πλατείας Ελευθερίας.

OPEN HOUSE THESSALONIKI - SUNDAY FEATURE

Στα ενδότερα της τράπεζας, μια κοπέλα γκρίνιαζε και έλεγε στον εθελοντή να συντομεύει, καθώς ήταν από το Open Bike (μια υπηρεσία του Open House στην οποία κάνεις συγκεκριμένη διαδρομή με ποδήλατο) και βιαζόταν, ενώ όλοι οι υπόλοιποι πετούσαν αποτυχημένα ανέκδοτα για ληστείες τραπεζών. Ο καημένος ο εθελοντής, ο οποίος είχε σίγουρα ακούσει εκατοντάδες ηλίθια αστεία κατά τη διάρκεια της ημέρας, μας οδήγησε στο γραφείο του διευθυντή και είχαμε την τύχη να πετύχουμε μέσα και τον ίδιο τον διευθυντή! Ήταν αληθινός! Του μίλησα και απάντησε -αν και στα μάτια του φαινόμουν ένα τσαλακωμένο, ελαφρώς σκισμένο τάλιρο που βρήκε σε ένα παλιό παντελόνι.

Μετά από μια στάση στον Τερκενλή και μια υπέροχη φέτα κέικ, συνέχισα στην Κατακόμβη του Αγίου Ιωάννη (14), μια εκκλησία γνωστή ως Μικρή Ροτόντα λόγω του κυκλικού σχήματος που κάποτε είχε. Το ύψος στο οποίο στεκόταν παραπέμπει σε μια αρχαία Θεσσαλονίκη, χτισμένη κάποια μέτρα κάτω από τη σημερινή.

Η κατακόμβη λειτουργούσε κάποτε ως ρωμαϊκό υδραγωγείο. Αυτό εξηγεί την εξοντωτική υγρασία που έχει εκεί κάτω, σε βαθμό να θέλεις να βγάλεις το δέρμα σου γιατί τίποτε άλλο δε φαίνεται να είναι ικανό να σε ανακουφίσει. Φήμες λένε πως, πριν μαρτυρήσει, από την εκκλησία πέρασε ο Άγιος Δημήτριος για να προσευχηθεί. Η παρουσία του Αγίου Δημητρίου σε συνδυασμό με το ότι σώθηκε η εικόνα του Αγίου Προδρόμου από τη φωτιά του ’17, έχουν κάνει αυτήν τη μικρή εκκλησία σημείο έντονου θρησκευτικού ενδιαφέροντος -και αν δεν κάνει κάποιος κάτι για την υγρασία, και έντονης μούχλας.

Για καλή μου τύχη, μπήκα με το πρώτο γκρουπ στην Κατακόμβη. Αυτό μου έδωσε χρόνο να επισκεφτώ και το Ιατρείο του Πλαστικού Χειρουργού Αχιλλέα Χαντέ στην Αγίας Σοφίας (15) (το site του εδώ), το οποίο εκ πρώτης όψεως μοιάζει περισσότερο με μουσείο μοντέρνας τέχνης. Άλλωστε, και η πλαστική χειρουργική θεωρείται από αρκετούς μια μορφή τέχνης -μια μορφή τέχνης στην οποία, αν ο καλλιτέχνης δεν έχει έμπνευση, μπορεί να οδηγηθεί σε καταστροφικά αποτελέσματα.

Το κτίριο χτίστηκε το 1925 και έχει μια εξαιρετικά ιδιαίτερη εξώθυρα κατασκευασμένη σε ένα εργαστήρι στη Σιάτιστα Κοζάνης. Σε ύψος 6 μέτρων είναι, αν όχι η ψηλότερη, σίγουρα από τις ψηλότερες στη Θεσσαλονίκη. Η οικοδομή αυτού του Ιατρείου είναι η πρώτη που εισήγαγε την έννοια της «οικοδομής» με τη σημερινή έννοια στη Θεσσαλονίκη. Μιλάμε για τη ροζ πολυκατοικία που δεσπόζει στη συμβολή των οδών Τσιμισκή και Αγίας Σοφίας.

OPEN HOUSE THESSALONIKI - SUNDAY 10
OPEN HOUSE THESSALONIKI - SUNDAY 4

Μέσα ο χώρος είναι εξαιρετικά διακοσμημένος με περίεργα φωτιστικά και δεκάδες πίνακες. Το φως γίνεται προοδευτικά ψυχρότερο για να σε προετοιμάσει για την εξέταση και να σου δώσει να καταλάβεις πως ήρθες στο γιατρό και όχι στη Μπιενάλε. Όταν τελικά φύγεις από εκεί, μετανιώνεις που τελείωσε η επίσκεψη. Παίρνεις λοιπόν φόρα και κουτουλάς τον τοίχο για να στραπατσαρίσεις το πρόσωπό σου και να ξαναχρειαστείς πλαστικό χειρουργό πάραυτα.

Η τελευταία μου στάση για το Open House του 2017 ήταν το Δικηγορικό Γραφείο στην Αριστοτέλους (16), ένα παραμυθένιο διαμέρισμα το οποίο σήμερα λειτουργεί ως δικηγορικό γραφείο. Βρίσκεται στον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας του ΟΛΥΜΠΙΟΝ κι έχει περάσει πολλά, αν σκεφτείτε πως τη δεκαετία του ‘20 έπεσε πάνω του ένα πολεμικό αεροπλάνο.

Αν και σήμερα είναι γραφείο, ο ρόλος των δωματίων είναι ξεκάθαρος. Το μεγάλο υπνοδωμάτιο έχει μάλιστα ένα παράθυρο το οποίο η οικογένεια των ιδιοκτητών αποφάσισε να κλείσει για να γίνει βιβλιοθήκη. Το παράθυρο αυτό «έβλεπε» στη σημερινή αίθουσα «Παύλος Ζάννας». Η οικογένεια το έκλεισε για λόγους ασφαλείας και ηχομόνωσης -τα σκουπίδια του ενός είναι ο θησαυρός του άλλου.

Η θέα της βεράντας είναι μάλλον από τις πιο προνομιακές που μπορείς να ζητήσεις απ’ τη Θεσσαλονίκη. Δε θα μπορούσα να ζητήσω καλύτερο κερασάκι στην τούρτα που λέγεται Open House από μια τέτοια ματιά στη νυχτερινή Αριστοτέλους.

Με το τέλος του Open House, στο μυαλό μου στροβιλίζονται χίλιες δυο σκέψεις για τη Θεσσαλονίκη. Είναι πραγματικά μια σούπα με χίλια μπαχάρια. Ένας συνδυασμός οριακά εκρηκτικός, τον οποίο δε θα βαρεθείς ποτέ. Μπορεί να μη ζούμε στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου, όμως ζούμε σε μια πόλη που ζει πάνω από έναν άλλον κόσμο.

Έναν κόσμο ιστορίας χιλιάδων ετών, της οποίας είμαστε οι κουβαλητές.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στο Open House Thessaloniki για την υπέροχη, οριακά αψεγάδιαστη διοργάνωση, τους εκατοντάδες εθελοντές και τα κτίρια που άνοιξαν τις πόρτες τους στο κοινό.

Το site του Open House Thessaloniki εδώ

Η σελίδα τους στο Facebook εδώ

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ

12Απρ

Το σκούρο μπλε ταξί έστριψε δεξιά μετά τα έργα του μετρό και κοκκάλωσε απότομα τα φρένα, προκαλώντας το αμάξι που ερχόταν από πίσω να κορνάρει με αγανάκτηση.

-Καιρός ήταν, μουρμούρισε ο ταλαιπωρημένος κύριος Λεβή, ανοίγοντας την πόρτα και περιμένοντας τον οδηγό του ταξί να του δώσει τη μικρή του βαλίτσα.

Ο οδηγός του χαμογέλασε με ένα βρώμικο χαμόγελο και του ζήτησε 20 ευρώ για τη διαδρομή -μια διαδρομή πολύ μεγαλύτερη από αυτή που του είχε υποσχεθεί όταν τον παρέλαβε από το αεροδρόμιο. Ο κύριος Λεβή δεν ήταν επιθετικός άνθρωπος. Τον πλήρωσε παρατηρώντας τους λεκέδες ιδρώτα στο πουκάμισό του, κι ο οδηγός μπήκε στο ταξί και εξαφανίστηκε μέσα σε ένα σύννεφο μαύρου καπνού.

Ο κύριος Λεβή σήκωσε τη μικρή του βαλίτσα και προχώρησε μέσα στην οδό Βαμβακά, ενώ στα αριστερά του υψωνόταν ένας επιβλητικός τρούλος που φαινόταν παρατημένος στην άκρη του χρόνου. Όλα σε αυτήν την πόλη έτσι του φαίνονταν -αφημένα. Μια πόλη γεμάτη θραύσματα μιας άλλης ζωής.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 1
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 2

Ο κύριος Λεβή είδε την ταμπέλα που του περιέγραψε ο οδηγός του ταξί: «Caravan B&B», με πολλά χρώματα να ξεπηδούν από τη ρεσεψιόν και τις καρέκλες του καφέ. Άνοιξε διστακτικά την πόρτα και μια ήπια μουσική έφτασε στ’ αυτιά του. Στα αριστερά του κρεμόταν στον τοίχο ένας μεγάλος χιλιογραμμένος πίνακας. Μια φωτεινή υδρόγειος του έκλεψε μια ματιά. Ο ρεσεψιονίστ τον κοιτούσε ερευνητικά, αλλά καλοπροαίρετα.

-Καλησπέρα σας, του είπε με ένα χαμόγελο ο υπάλληλος. Είστε μόνος;

-Καλησπέρα, ναι, μόνος. Θα ήθελα ένα δωμάτιο για ένα βράδυ.

Ο υπάλληλος έψαξε στον υπολογιστή μπροστά του. Κύλησαν μερικά δευτερόλεπτα αμηχανίας, στα οποία ο κύριος Λεβή χτυπούσε τα δάχτυλά του στον πάγκο.

-Είστε τυχερός, του είπε ο υπάλληλος. Το δωμάτιο 30 είναι διαθέσιμο λόγω ακύρωσης της τελευταίας στιγμής. Σας ενδιαφέρει;

Ο κύριος Λεβή αναρωτήθηκε πού την είδε ο υπάλληλος την τύχη. Δε θα έπρεπε καν να ζητιανεύει δωμάτιο σ’ αυτήν την ακυβέρνητη πολιτεία που ονομάζεται Θεσσαλονίκη. Θα έπρεπε να βρίσκεται σε μια πτήση προς το Βερολίνο. Περίπου τέτοια ώρα θα σέρβιραν τον καφέ. Πάντα ήθελε μια σταγόνα γάλα στον καφέ του: του άρεσε να την αφήνει να πέφτει και να τη βλέπει να χρωματίζει το μαύρο υγρό με ένα αόρατο λευκό πινέλο. Στα μάτια του φάνταζε μια λευκή έκρηξη, έτσι ήταν ο κύριος Λεβή -έβλεπε παντού νίκες.

-Κύριε…; Σας ενδιαφέρει;

Ο κύριος Λεβή επανήλθε στην Θεσσαλονίκη, αρκετά μέτρα κάτω από την πτήση και τον καφέ με γάλα που έχασε περίπου μια ώρα πριν. Ντράπηκε που φάνηκε αφηρημένος στα μάτια του υπάλληλου, ίσιωσε τα γυαλιά του, σκούπισε με το μαντήλι του το ιδρωμένο του κούτελο και του αποκρίθηκε πως ναι, τον ενδιαφέρει το δωμάτιο.

-Το όνομά σας; Τον ρώτησε ο υπάλληλος.

-Λεβή, Αλμπέρ Λεβή, του είπε ο κύριος Λεβή καθώς του έδινε το γερμανικό του διαβατήριο.

Ο κύριος Λεβή πέρασε την κάρτα από τον αισθητήρα και άκουσε το χαρακτηριστικό «κλακ» που έκανε το λαμπάκι να πρασινίσει. Αισθάνθηκε μια εξουθενωμένη ικανοποίηση που κάτι του πήγε δεξιά εκείνη τη μέρα. Μπήκε μέσα στο φωτεινό δωμάτιο και παρατήρησε τις ακτίνες του ηλίου να γλιστρούν μέσα απ’ τις κουρτίνες και να πέφτουν στο πάτωμα σαν φιτίλι ελπίδας. Το δωμάτιο του φάνηκε πολύ όμορφο. Οι παλιές πολυθρόνες, το παλιό τηλέφωνο και οι καλοδιπλωμένες πετσέτες του δημιουργούσαν την ανάγκη να ξαπλώσει στο πάτωμα, για να μη χαλάσει τίποτε από την γλυκιά αυτή αρμονία.

Το δωμάτιο αυτό ήταν το μόνο πράγμα στη Θεσσαλονίκη που του άρεσε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τράβηξε λίγο την κουρτίνα και ατένισε έναν μεγάλο δρόμο που περνούσε μπροστά από το ξενοδοχείο -άκουσε τον ταξιτζή να την ονομάζει «Εγνατία». Αριστερά, ο μεγάλος τρούλος που είδε πριν φωτιζόταν σε όλο του το περασμένο μεγαλείο. Δεξιά, ένα ροζ κτίριο του τράβηξε το βλέμμα. Αναρωτήθηκε τι μπορεί να είναι, αλλά η σκέψη του πέταξε γρήγορα σε άλλα κτίρια, πολύ παλαιότερα και κακοσυντηρημένα. Κοίταξε τις προσόψεις μερικών και αναρωτήθηκε αν αυτή η γειτονιά της «Καλαμαριάς» που ανέφερε συχνά ο πατέρας του ήταν κάπου εκεί κοντά. Πόσα χρόνια είχαν περάσει; Μέτρησε νοερά και κατέληξε στο νούμερο 74. Έπνιξε έναν καυτό πίδακα θλίψης που ανέβαινε από τα σπλάχνα του και τράβηξε απότομα την κουρτίνα. Όλα αυτά δεν έμοιαζαν να έχουν κανένα απολύτως νόημα.

 

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 3

Ο κύριος Λεβή αποφάσισε να χαλάσει την αρμονία. Πήρε τις πετσέτες και τις τοποθέτησε ευλαβικά σε ένα έπιπλο στο κέντρο του δωματίου, κάτω από έναν όμορφο οβάλ καθρέφτη με ξύλινη κορνίζα. Ήταν τόσο οργανωτικός και προσεκτικός με ό,τι κι αν άγγιζε: ο πατέρας του συχνά έλεγε πως κουβαλούσε πάντα έναν γυάλινο κύκνο. Ο ίδιος φούσκωνε σαν παγόνι από χαρά, γιατί ήξερε πως ο πατέρας του μιλούσε πάντα συμβολικά. Ο κύριος Λεβή δεν είχε ποτέ του κουβαλήσει κύκνους: μια ζωή κουβαλούσε ασχημόπαπα, τα οποία έπαιρναν αίγλη από το τρυφερό του άγγιγμα και γινόντουσαν κύκνοι.

Ο πατέρας του μιλούσε συχνά για τη «φτωχομάνα» Θεσσαλονίκη. Μιλούσε για τον λευκό πύργο, για τα κάστρα και την Καμάρα. Μιλούσε για την όμορφή της θάλασσα, για τα καλντερίμια της, τους μεζέδες της και τα μαγαζάκια της. Είχε μια περίεργη γυαλάδα στο βλέμμα του όταν μιλούσε γι’ αυτήν την πόλη, και μια άσβεστη δίψα να τον αξιώσει ο Θεός να την ξαναεπισκεφτεί κάποτε.

Πού τέτοια τύχη ο γέρο-Λέων -ήταν σαν να του ‘χε ο Θεός την πλάτη γυρισμένη μια ζωή. Όταν τον έδιωξαν από το Άουσβιτς, βρήκε τον τρόπο κι έφτασε μέχρι το Βερολίνο, όπου σιγά-σιγά έχτισε τη ζωή του. Η ζωή δεν ήταν εύκολη για έναν ελληνοεβραίο στο Βερολίνο. Οι καιροί ήταν δύσκολοι κι ο γέρο-Λέων έκανε χίλιες δουλειές για να τα βγάλει πέρα, αν και ήταν ταλαιπωρημένος, αδυνατισμένος και ολομόναχος.

Ο πατέρας του ήταν σαν να ‘χε μπροστά του πάντα ένα λαμπερό φως, το οποίο τον οδηγούσε μέσα από το πηκτό σκοτάδι. Έζησε μια ζωή δύσκολη, γεμάτη πόνο, άγχος, κούραση και δουλειά -κι όμως δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Είχε μια ατελείωτη αγάπη για την πατρίδα του και την πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, γι’ αυτό και στο σπίτι μιλούσαν πάντα ελληνικά. Τα γερμανικά του ήταν απαράδεκτα, δε δέχτηκε ποτέ να μάθει παραπάνω από τα απαραίτητα. Ήθελε τα παιδιά του να μάθουν ελληνικά και μια μέρα να τα αξιώσει ο Θεός και να γυρίσουν στην πόλη τους, τη Θεσσαλονίκη.

Κι όμως, ο Αλμπέρ και τ’ αδέρφια του δεν αγάπησαν ποτέ αυτήν την πόλη, ίσως επειδή δεν την έζησαν ποτέ. Την συνέδεσαν με την εκκίνηση του πιο φριχτού ταξιδιού, στη σκέψη του οποίου σταματούσε ο νους τους. Τα παιδιά του κυρίου Λεβή είχαν συνδέσει άρρηκτα τη Θεσσαλονίκη με μνήμες που στο άγγιγμα πονούν.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 4

 

Ο κύριος Λεβή ήταν ξαπλωμένος, όμως ο ύπνος δεν τον έπαιρνε. Στο μυαλό του στροβιλίζονταν φλόγες, βαγόνια, κραυγές μιας άλλης ζωής που πλησίαζε απειλητικά και η μνήμη του πατέρα του, όπως τον είδε για τελευταία φορά πριν 4 χρόνια. Ήταν, όπως πάντα, χαμογελαστός, με βλέμμα που ταξίδευε σε μια άλλη πολιτεία. Σ’ αυτήν που ο Αλμπέρ είχε τώρα ξεμείνει, επειδή έχασε την ενδιάμεση πτήση για Βερολίνο. Ο Αλμπέρ δεν ήταν δειλός, καθόλου: είχε απλώς κουραστεί να επαναφέρει στη μνήμη του γεγονότα τόσο οδυνηρά. Είχε κουραστεί να χαρακτηρίζεται από κάτι τόσο απάνθρωπο και να λαμβάνει ως μόνιμη απάντηση κουνήματα του κεφαλιού και χτυπήματα στον ώμο.

Η μνήμη του πατέρα του τον τίναξε σαν ελατήριο. Σηκώθηκε πάνω, ντύθηκε, έβαλε τα καλά του παπούτσια και κατευθύνθηκε προς τη ρεσεψιόν. Εκεί συνάντησε έναν διαφορετικό υπάλληλο, ο οποίος με χαρά τον οδήγησε σε ένα κυκλικό τραπέζι. Του έφερε ένα παραδοσιακό γλυκό το οποίο ονόμασε «υποβρύχιο» και έναν χάρτη της πόλης με σημειωμένα τα μνημεία, τους χώρους ενδιαφέροντος, τα μουσεία και κάθε τι που είχε να παρουσιάσει η Θεσσαλονίκη. Το μάτι του κυρίου Λεβή δεν φάνηκε να γεμίζει από τις εγκάρδιες περιγραφές του υπαλλήλου. Η απογοήτευση στο βλέμμα του τον έκανε να αισθανθεί άσχημα: σιχαινόταν που ήταν τόσο προκατειλημμένος απέναντι σ’ αυτήν την πόλη, όμως του φαινόταν ένα δύσβατο βουνό, άγριο και αφιλόξενο.

Ο υπάλληλος ξεκίνησε να του μιλά για το διπλανό κτίριο. Το ονόμασε Καραβάν-Σαράι. Του διηγήθηκε την σπουδαία του ιστορία, πώς λειτουργούσε ως «κέντρο διερχομένων» από τον καιρό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου υποδεχόταν τους ταξιδιώτες και τους εμπόρους, φυλούσε τα άλογά τους στον κάτω, τεράστιο όροφο, και τους κοίμιζε στον ημιόροφο. Το 1917 όμως η Θεσσαλονίκη βασανίστηκε από τις φλόγες μιας τεράστιας πυρκαγιάς. Το Καραβάν-Σαράι δεν γλίτωσε και ξαναχτίστηκε μετά από αρκετά χρόνια. Λειτούργησε σαν πιάτσα αγοραίων ταξί, φιλοξένησε πρόσφυγες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, διετέλεσε Δημαρχείο για πάρα πολλά χρόνια, για να φτάσει σήμερα να δέχεται αγέρωχα και υπομονετικά την φθορά του χρόνου.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 5

Ο κύριος Λεβή άρχισε να συμπαθεί το διπλανό παρατημένο κτίριο. Φάνταζε τόσο φιλόξενο. Ίσως κάποτε κάποιος συγγενής του φιλοξενήθηκε εκεί κάποια μέρα που αναζήτησε καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη. Πόσο ειρωνικό -τόσα χρόνια μετά, ο ίδιος βρήκε καταφύγιο μια ανάσα παραδίπλα από το Καραβάν-Σαράι. Ο υπάλληλος εκείνη τη στιγμή έβαλε το χέρι του στον ώμο του Αλμπέρ: τον κοιτούσε βαθιά στα μάτια, δίχως ίχνος θλίψης, και δεν κουνούσε το κεφάλι του με λύπηση.

-Η Θεσσαλονίκη, κύριε Λεβή, είναι μια μεγάλη αγκαλιά.

Ο Αλμπέρ ταρακουνήθηκε από την ειλικρίνεια αυτής της πρότασης. Από τα λιγοστά που είχε δει μέχρι τώρα στη Θεσσαλονίκη είχε συναγάγει πως, όντως, είναι πολύ ανομοιογενής. Είναι σαν μια σούπα με χίλια μπαχάρια: καυτερή, πικρή, γλυκιά, ξινή, όμως τόσο νόστιμη που ταΐζει γενιές επί γενεών. Πήρε τον χάρτη της πόλης, τον δίπλωσε με ευλάβεια, όπως συνήθιζε, και σηκώθηκε.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 6

-Έχετε να μου προτείνετε κάποιο μέρος από το οποίο θα ήταν καλύτερο… ίσως πιο αρμόζον, τέλος πάντων, να ξεκινήσω…;

-Πηγαίνετε όπου σας οδηγούν τα βήματά σας, κύριε Λεβή. Η ματιά σας μου μαρτυρά πως έχετε ξανάρθει.

-Ίσως σε μια άλλη ζωή, είπε ψιθυριστά ο κύριος Λεβή και βγήκε στη ζεστή μέρα.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 7

Ο Αλμπέρ πήρε να κατεβαίνει τον μεγάλο δρόμο στον οποίον τον άφησε το ταξί. Στο βάθος αχνοφαινόταν η θάλασσα -ήταν σίγουρα ο Θερμαϊκός κόλπος τον οποίο εκθείαζε συχνά ο πατέρας του. Δεξιά και αριστερά του υψώνονταν κτίρια διαφορετικού ύψους και χρονολογίας. Σε άλλα κτίρια που φαινόντουσαν πολύ παλιά, κάποιος είχε ανοίξει ένα μαγαζί με σύγχρονα, φτηνά και άσχημα -για τα μάτια του κυρίου Λεβή- ρούχα.  Ένας ζητιάνος έπαιζε έναν σοβιετικό σκοπό, εξαιρετικά φάλτσα. Δυο άντρες τον προσπέρασαν φουριόζοι, μιλώντας μια γλώσσα που του φάνηκε Αρμενικά, ενώ ένας παπάς με μαύρα ράσα, ιδρωμένος λόγω της ζεστής ημέρας, περνούσε διαγώνια μια πολύβουη διασταύρωση. Ο κύριος Λεβή ήταν ένας εξαιρετικά αισιόδοξος άνθρωπος, έβλεπε εκρήξεις φωτός σε πηχτά σκοτάδια. Κι αυτή, σκέφτηκε, είναι μια έκρηξη σε έναν βαρετό, μονόχρωμο καμβά. Είχε μόλις αρχίσει να οσμίζεται τι είναι αυτός ο πολύχρωμος λεκές που ονομάζεται Θεσσαλονίκη.

Έφτασε σε μια πλατεία και, ψάχνοντας τις ταμπέλες, είδε κάτι που δεν ήταν έτοιμος να αντικρίσει. Ήταν η Πλατεία Ελευθερίας, όπου είχαν συγκεντρωθεί με εντολή της Γερμανικής Στρατιωτικής Διοίκησης Θεσσαλονίκης-Αιγαίου όλοι οι άντρες Εβραίοι μια μέρα του Ιουλίου του 1942 -μεταξύ τους, κι ο πατέρας του. Τους μεταχειρίστηκαν χωρίς κανέναν σεβασμό: άλλους τους χτύπησαν όταν έκατσαν καταγής μετά την πολύωρη ορθοστασία, άλλοι υποχρεώθηκαν να εκτελέσουν επίπονες γυμναστικές ασκήσεις. Κανένας από τις τοπικές αρχές ή τους γύρω θεατές δεν έκανε τίποτε για να βοηθήσει. Ήταν όλοι σιωπηλοί μάρτυρες της αρχής μιας φρίκης.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 8

Ο κύριος Λεβή συνέχισε να περπατά: αυτό έκανε άλλωστε μια ζωή, συνέχιζε να περπατά μετά τις γροθιές στο στομάχι. Κι εκείνη τη στιγμή, είδε με όραση κάπως θολή ένα μνημείο. Ήταν ένα μνημείο για το ολοκαύτωμα, των αδερφών Glid. Παρίστανε την επτάφωτο λυχνία και μαζί ένα πλέγμα ανθρωπίνων σωμάτων τυλιγμένων στις φλόγες. Κι εκεί, ανάμεσα στις αχτίδες του εκθαμβωτικού ήλιου και στα δάκρυα τα οποία άρχισαν να ρέουν αβίαστα από τα μάτια του, έψαχνε να αναζητήσει για χιλιοστή φορά τις αιτίες αυτού του εξευτελισμού. Κάθε φορά έφτανε όμως σε αδιέξοδο και κατάπινε την πύρινη μπάλα της αδικίας που έφτανε στο λαιμό του.

Σκληρό πράγμα η μνήμη: στο άγγιγμα πονά, φωνάζει, διαμαρτύρεται. Ένα δάχτυλο που σε χτυπά επίμονα στον ώμο και δε σ’ αφήνει σε ησυχία. Ο κύριος Λεβή περπάτησε το μονοπάτι της μνήμης, ακολούθησε τα θραύσματα μιας άλλης ζωής την οποία είχε βιώσει μόνο μέσα από τις θερμές κουβέντες του πατέρα του.

-Αυτό πάει να πει ελευθερία, σκέφτηκε. Δώσ’ τα μου όλα, Θεέ μου. Έχω ένα παρελθόν φυτρωμένο στην πλάτη μου και μια πικρή αδικία να μου καίει τα σπλάχνα, με φλόγες ίδιες μ’ αυτές εδώ μπροστά μου. Το μέλλον μου δε το φοβάμαι, το αγκάλιασα. Το παρελθόν δε το ξεχνώ, το βλέπω εδώ μπροστά μου, όμως, ω Θεέ μου, είμαι πολλά περισσότερο από αυτό. Αυτός ο κόσμος λιώνει σαν το κερί, όμως στερεοποιείται πάλι και στέκεται αγέρωχα απέναντι στη φλόγα. Οι ίδιες φλόγες που μ’ έκαψαν, με λευτέρωσαν.

Ο κύριος Λεβή σκούπισε τα μάτια του με το μαντήλι του και ξανακοίταξε το μνημείο. Από ακίνητο και ψεύτικο πήρε να λικνίζεται σαν φλόγα, κι οι μορφές του άρχιζαν να ζωντανεύουν, να δραματοποιούν την φρίκη. Ουρλιαχτά, ήχοι απόκοσμοι και μυρωδιά θανάτου τον έζωσαν. Βρέθηκε κι αυτός στην ουρά της φρίκης, να περιμένει, να αγωνιά. Και ξαφνικά, δίπλα του, άκουσε ένα κουαρτέτο εγχόρδων να παίζει κλασική μουσική, αποτελούμενο από μουσικούς τους οποίους περίμενε η ίδια μοίρα, καρτερικά.

“Dance me to your beauty with a burning violin” μουρμούρισε ο κύριος Λεβή. Κάθε τέλος, ακόμη κι αν είναι το τέλος μιας ύπαρξης, κρύβει μια ομορφιά, μια ολοκλήρωση -όρος βαθιά ερωτικός. Η στιγμή της απόλυτης παράδοσης, στον αγαπημένο σου ή στον θάνατο. Ο κύριος Λεβή ήλπιζε πως αυτό το φλεγόμενο βιολί, πριν καεί ολοκληρωτικά και γίνει στάχτη, να καλύψει με τη μελωδία του την ασχήμια αυτού του κόσμου. Έβγαλε το πορτοφόλι του από την εσωτερική τσέπη του σακακιού του, το άνοιξε στο μέρος που φυλούσε τη φωτογραφία της οικογένειάς του κι απομακρύνθηκε σίγουρος πως έχει βρει τον παρτενέρ του γι’ αυτόν τον χορό που ονομάζεται ύπαρξη. “Dance me to the end of love” είπε, και το μνημείο δεν τον τρόμαζε πια το ίδιο.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 9

Ο κύριος Λεβή άνοιξε τον χάρτη, όντας ενοχλημένος που οι ντόπιοι θα τον περνούσαν για χαζοτουρίστα. Είδε πως ο υπάλληλος είχε κυκλώσει έντονα ένα σημείο κοντά του, τόσο που κόντεψε να σκίσει το χαρτί. «Λαδάδικα» διάβασε πλησιάζοντας το πρόσωπό του στον χάρτη. Το όνομα ξεπήδησε από τις εγγραφές της μνήμης του, με τον πατέρα του, γέρο πια, να μπαίνει στο σπίτι και να τοποθετεί το καπέλο του στον καλόγερο τραγουδώντας «τόσα δίνω, πόσα θες; Στα Λαδάδικα πουλάν αυτό που θες».

Έκανε μερικά βήματα διασχίζοντας την πλατεία και μπήκε σε έναν πεζόδρομο. Μια μυρωδιά φαγητού πλανιόταν στον αέρα. Δυο παππούδες περπατούσαν και γελούσαν δυνατά, ενώ ένα μηχανάκι πέρασε ξυστά από δίπλα του χωρίς να κάνει τον κόπο να σηκώσει το χέρι ως ένδειξη συγγνώμης. Θορυβώδεις παρέες ήταν καθισμένες έξω πίνοντας κι ένα μικρό παιδί έπαιζε ακορντεόν, περνώντας τις περισσότερες νότες σαν να μην υπήρχαν και τείνοντας το χέρι παρακλητικά, όμως και με μια δόση αδιαφορίας.

Στον Αλμπέρ άρεσε αυτή η γιορτή. Αυτή η πόλη του φαινόταν πολύ ζωντανή, πάντα έτοιμη να σηκωθεί και να πιάσει τον χορό. Μπήκε σε έναν άλλον πεζόδρομο ο οποίος ήταν γεμάτος μπαράκια. Από πάνω του ήταν κρεμασμένα εκατοντάδες χάρτινα σημαιάκια, εντελώς ακίνητα εκείνη τη στιγμή λόγω της άπνοιας. Ο κύριος Λεβή είχε αρχίσει να ζεσταίνεται -και το σκεφτόταν να μην φορέσει το σακάκι, τώρα θα πρέπει να το κουβαλάει στο χέρι, αποκαλύπτοντας μάλιστα και μια μεγάλη στάμπα ιδρώτα στην πλάτη.

Ο κύριος Λεβή απεχθανόταν να παρουσιάζει στους άλλους την πιο ανθρώπινη πλευρά του. Αυτή που θέλει να πιεί, να μεθύσει και να χορέψει, αυτή που κοιτά με λάγνο βλέμμα ένα όμορφο κορίτσι, ακόμη κι αυτή που κάνει πρόστυχα αστεία. Αυτή του η βλέψη για την τελειότητα τον είχε κάνει αρκετά δύσκαμπτο, κι όμως ώρες-ώρες ένιωθε πως είχε μέσα του ένα ανήμερο θεριό που έψαχνε απεγνωσμένα μια διέξοδο. Ο κύριος Λεβή ζούσε με την αγωνία πως, κάποτε, θα την έβρισκε.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 10

Βγήκε ξανά στην Τσιμισκή. Ο ήλιος τον έκανε να μισοκλείνει τα μάτια του καθώς ελισσόταν ανάμεσα στα αυτοκίνητα που ήταν σταματημένα στην κίνηση σε μια Τσιμισκή που κόχλαζε. Ένας οδηγός είχε αποφασίσει να κάνει όπισθεν στο χειρότερο σημείο. Οι υπόλοιποι αποφάσισαν να μην τον αφήσουν ατιμώρητο. Ο κύριος Λεβή παρατηρούσε τον οδηγό να αγανακτεί και να φωνάζει πως δεν υπάρχει λόγος να κάνουν έτσι, ένα λεπτό θα κάνει μονάχα και να τους απειλεί πως δεν έχουν ιδέα ποιος είναι.

-Πράγματι δεν έχουμε ιδέα ποιος είσαι, είπε στον εαυτό του ο κύριος Λεβή μπαίνοντας σε ένα μικρό στενάκι από την πάνω μεριά της Τσιμισκή.

Δεν ήθελε να το παραδεχτεί ούτε στον εαυτό του, αλλά η ησυχία και οι σκιές που δημιουργούσαν τα μεγάλα κτίρια στα στενάκια της περιοχής που σύμφωνα με τον χάρτη του ονομαζόταν «Άνω Λαδάδικα» τον είχαν ενθουσιάσει. Ίσως έφταιγε και λίγο το καμίνι της Τσιμισκή, αλλά για μια μικρή στιγμή ο κύριος Λεβή ένιωσε πως βρήκε αυτό που ήθελε -και φανταστείτε, δεν το έψαχνε καν.

Ο κύριος Λεβή είδε στο βάθος ένα μαγαζί που πουλούσε νεωτερισμούς. Χαμογέλασε και συλλογίστηκε πως οι νεωτερισμοί αυτοί πρέπει να ήταν κάπως ξεπερασμένοι. Κοίταξε δεξιά και είδε έναν όμορφο δρόμο, διακοσμημένο με άσπρες και κόκκινες χάρτινες λάμπες. Μια ταμπέλα εστιατορίου ήταν διακριτή, «Μικρή Μαρμίτα» -ήταν ωστόσο κλειστά. Ο κύριος Λεβή με έκπληξη συνειδητοποίησε πως η οδός ονομάζεται Ερνέστου Εμπράρ -ο ίδιος Εμπράρ που οικοδόμησε τη Θεσσαλονίκη μετά την μεγάλη πυρκαγιά του 1917, όπως του είχε πει ο υπάλληλος πριν φύγει από το ξενοδοχείο.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 11
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 12

-Ίσως είναι καλύτερα εδώ πάνω, φίλε μου Ερνέστ, είπε ο κύριος Λεβή κοιτώντας γύρω του μην περάσει κανείς και τον θεωρήσει παλαβό. Αποφεύγεις και τα αδιάκριτα βλέμματα, συμπλήρωσε, μην έχοντας ωστόσο παρατηρήσει την καμουφλαρισμένη γιαγιά στον 2οόροφο της απέναντι πολυκατοικίας η οποία, παρά το προχωρημένο της ηλικίας της, είχε άριστη ακοή κι έκανε τον σταυρό της για το παλικάρι που μιλάει μόνο του.

Ο Αλμπέρ συνέχισε να περπατά προς τα πάνω -είχε την εντύπωση πως η Θεσσαλονίκη γινόταν ολοένα και αυθεντικότερη όσο ανέβαινε προς τα πάνω, όχι πως είχε ιδέα περί αυθεντικότητας όσον αφορά τη Θεσσαλονίκη, αλλά τα γύρω παλιά κτίρια και τα ίχνη του αρχαίου δυτικού τείχους συμπλήρωσαν γλυκά τη σκέψη του. Βγήκε σε ένα μέρος όπου τα τείχη περνούσαν ξυστά δίπλα από ένα κτίριο. «Μυστίλλη» διάβασε στην ταμπέλα. «Μυστίλλη» ήταν ένα κομμάτι κόρας ψωμιού που χρησίμευε ως κουτάλι -τουλάχιστον έτσι διάβασε στον κατάλογο, τα ελληνικά του δεν ήταν πια και τόσο καλά. Έριξε μια ματιά στον όμορφο κήπο της Μυστίλλης και σύρθηκε ανάμεσα στα αρχαία τείχη και τον καινούριο τοίχο: ποτέ έως τότε δεν ένιωσε πιο κοντά στην ουσία της Θεσσαλονίκης. Αυτό είναι αυτή η πόλη -ένα μικρό πέρασμα ανάμεσα σε αρχαία και σύγχρονα τείχη, που καταλήγει σ’ ένα μέρος για να φας, να πιείς και να γελάσεις.

Ο Αλμπέρ σκέφτηκε πως πεινάει. Κάθισε στο διπλανό μαγαζί που ονομαζόταν «Σέμπρικο». Η διπλανή παρέα ήταν τουρίστες -ήταν Ολλανδοί- και μία από τις κοπέλες είχε εξαιρετικά ενοχλητικό γέλιο, βγαλμένο από καρτούν. Από τον τρόπο που μιλούσε στη σερβιτόρα, ο Αλμπέρ συνήγαγε πως ήταν ελαφρώς μεθυσμένη. Η σερβιτόρα ήρθε και στο τραπέζι του -παρήγγειλε πολλά πράγματα, αγχώθηκε πως δεν θα τα χωρέσει το τραπέζι. Πήρε μια μεγάλη μπύρα μιας ελληνικής μικροζυθοποιίας και περίμενε το φαγητό του. Πίσω από το συρματόπλεγμα μερικά παιδιά έπαιζαν μπάσκετ, ενώ ο κύριος Λεβή δεν μπορούσε να χωνέψει πως τα τείχη αυτά ήταν ένα οργανικό κομμάτι της πόλης. Στην πόλη του θα είχαν στήσει χοντρές γυάλινες προθήκες και θα χρέωναν τους επισκέπτες 12 ευρώ για να τα επισκεφθούν -7 για τους φοιτητές. Η σερβιτόρα διέκοψε τις επιχειρηματικές του ονειροπολήσεις και του έφερε τη σαλάτα και μια κανάτα νερό.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 13

-Με συγχωρείτε δεσποινίς, ξέρετε δεν παρήγγειλα νερό…

Η σερβιτόρα τον κοίταξε σαν να κατέβηκε από άλλον πλανήτη, του χαμογέλασε και του είπε:

-Πάντα φέρνουμε νερό με το φαγητό κύριε. Πιείτε ή λουστείτε, όπως αγαπάτε.

Το μυαλό του Αλμπέρ ταξίδευε σε γωνίες που δεν επισκεπτόταν συχνά. Η Θεσσαλονίκη του ξεκλείδωσε νέα σταυροδρόμια να περπατήσει. Ήταν άλλωστε τα σταυροδρόμια της γεμάτα από πατημασιές χιλιάδων ανθρώπων από μέρη σε κάθε γωνιά της γης. Η Θεσσαλονίκη είναι ένα τεράστιο Καραβάν-Σαράι, μια τεράστια αυλή που υποδέχεται ταξιδιώτες από ολόκληρο τον κόσμο. Τους υποδέχεται, τους κοιμίζει και τους στέλνει στο καλό. Άλλωστε, όλοι περαστικοί είμαστε. Είναι η ζωή μας ένα καραβάνι κι οι σταθμοί της σεράγια λαμπρά.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 14

Η μπύρα ήταν κάπως δυνατή. Ο κύριος Λεβή καθόταν στην καρέκλα του, πλήρης, ευτυχής και ελαφρώς μεθυσμένος. Ένιωθε πολύ κοντά στην ανθρώπινη πλευρά του -πολύ περισσότερο απ’ όσο οι νηφάλιες άμυνές του επέτρεπαν να αισθανθεί. Ήθελε να απλώσει το χέρι του, να φυλακίσει αυτό το συναίσθημα, να το κάνει μπάλα και να το κουβαλά πάντα στην τσέπη του. Και θα ήξερε πάντα πως αυτή η μικρή μπάλα έχει κάτι από Θεσσαλονίκη.

Εκείνη τη στιγμή, ένας μεθυσμένος τύπος πέρασε σε κακά χάλια από μπροστά του. Μουρμούριζε σε μια περίεργη γλώσσα που δεν ήταν ούτε ελληνικά, ούτε τουρκικά ούτε γερμανικά. Ήταν ένα περίεργο υβρίδιο, μια γλώσσα προβαβελική, με στοιχεία όλων των γλωσσών -ίσως οι μεθυσμένοι φτάνουν σε ένα τέτοιο σημείο τελείωσης που αμφισβητούν αποτελεσματικά ακόμη και τη θεϊκή βούληση. Ένας σερβιτόρος τον απομάκρυνε ευγενικά, χτυπώντας τον στην πλάτη με μια έκφραση γεμάτη λύπη για την κατάντια αυτού του ανθρώπου. Ο μεθυσμένος έβρισε στην ιστορική του γλώσσα και εκσφενδόνισε ένα χαρτί που κρατούσε, χωρίς να το πάρει το μάτι του σερβιτόρου. Το χαρτί εκτέλεσε -παρά την κατάσταση του αποστολέα του- μια τέλεια καμπύλη και προσγειώθηκε σε μια καρέκλα λίγο πιο μπροστά από τον Αλμπέρ.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 15

Ο κύριος Λεβή το κοίταξε με περιέργεια: ήταν ένα ήδη ξυσμένο ξυστό που δεν ήταν «τυχερό». Ίσως η αιτία αυτής της προβαβελικής νέμεσης ήταν ακριβώς η κακή τύχη του περαστικού μεθυσμένου. Ίσως ο άνθρωπος αυτός επένδυσε με το μπερδεμένο του μυαλό όλες τις οικονομίες του -ή ακόμη και το βραδινό του- σε κάτι το οποίο ήταν βέβαιος πως θα του εξασφάλιζε μια ζωή γεμάτη άνεση και καλοπέραση -μια ζωή ίδια με των ευκατάστατων, των πρόσχαρων που κάθονται και τρώνε ενώ αυτός δεν έχει ψωμί να βάλει στο στόμα του. Και έτσι εκσφενδόνισε το «άτυχο» ξυστό, το οποίο ήταν εξαρχής άτυχο αλλά δεν το γνώριζε διότι επικαλυπτόταν με το μαγικό πλαίσιο της «δυνατότητας», της «ευκαιρίας». Χρατς. Αδημονία. Απογοήτευση.

-Όλα σ’ αυτή τη ζωή είναι μια συγκυρία, σκεφτόταν ο κύριος Λεβή περπατώντας προς το ξενοδοχείο.

Αναρωτιόταν τι ήταν αυτό που οδήγησε τον ζητιάνο αυτόν σε αυτήν την κατάσταση και τοποθετούσε δυνητικά τον εαυτό του στην ίδια κατάσταση. Μια αλυσίδα λανθασμένων αποφάσεων μπορεί να σε οδηγήσει στον πάτο. Οι άνθρωποι που θεωρούν πως είναι άτρωτοι, δεν είναι άνθρωποι. Ποτισμένοι με το άρωμα του εγωκεντρισμού, πορεύονται θεωρώντας πως ο μόνος αντίπαλος που δεν μπορούν να νικήσουν είναι ο θάνατος -γι’ αυτό σέρνονται μέχρι το τέλος, λιγδεροί, σάπιοι, νικημένοι. Εκείνη τη στιγμή, ο Αλμπέρ ένιωθε πως ο μοναδικός αντίπαλος που μπορούσε να νικήσει είναι ο θάνατος, κι αυτό γιατί δεν τον φοβόταν. Ένας Έλληνας συγγραφέας, ο Καζαντζάκης, είχε περιγράψει καλύτερα το αίσθημά του: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος».

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 16

-Βαπτίζω τα χέρια μου στην στέρνα της ανθρωπιάς, ραντίζω το λευκό πέπλο της ύπαρξής μου με κατακόκκινες κηλίδες. Δεν είν’ για σένα άνθρωπε ο Παράδεισος -δεν είν’ για σένα τα λευκά πινέλα, είπε ο κύριος Λεβή αναλογιζόμενος πως ελευθερία πάει να πει: ανοιχτή αγκαλιά. Και το μνημείο δεν τον τρόμαζε πια καθόλου.

Ο κύριος Λεβή έφτασε κουρασμένος στο ξενοδοχείο. Χάρισε το πιο λαμπρό του χαμόγελο στον υπάλληλο που καθόταν πίσω από τον πάγκο της ρεσεψιόν και ανέβηκε στο δωμάτιό του. Τον υπάλληλο πλημμύρισε μια άγρια χαρά -η Θεσσαλονίκη είχε πάλι νικήσει, και μάλιστα έναν αντίπαλο τόσο ισχυρό όσο οι δαίμονες του κυρίου Λεβή.

Ο κύριος Λεβή έβγαλε τα ρούχα του όπως-όπως, άφησε τα γυαλιά του στο ξύλινο κομοδίνο, έκλεισε το φως και βυθίστηκε στο σκοτάδι. Κοιμήθηκε έναν ύπνο πλούσιο και μεστό. Τα όνειρά του ήταν ταξιδιώτες από κάθε γωνιά της γης που σταματούσαν σε ένα συγκεκριμένο παγκάκι και συζητούσαν σε μια γλώσσα κοινή, προβαβελική, ίδια μ’ αυτή που μιλούσε ο ζητιάνος. Ανάμεσα στους ταξιδιώτες καθόταν κι ο ζητιάνος του απογεύματος, καλοντυμένος, ξυρισμένος, φορώντας ένα πανάκριβο ρολόι και γελώντας με την καρδιά του. Γύρισε το κεφάλι του, κοίταξε τον κύριο Λεβή και του έκλεισε το μάτι

Ο κύριος Λεβή ξύπνησε με την εικόνα του καλοντυμένου ζητιάνου να έχει χαραχθεί στην μνήμη του σαν σχίσιμο σε καμβά. Σηκώθηκε με το κεφάλι του βαρύ, ντύθηκε, μάζεψε τα λιγοστά του υπάρχοντα και πήγε να βγει από το δωμάτιο. Ξαφνικά σταμάτησε και άνοιξε τις κουρτίνες που κοιτούσαν στην πολύβουη Εγνατία. Το φως πλημμύρισε το δωμάτιο κι έκανε τον κύριο Λεβή να κλείσει τα μάτια του, τυφλωμένος. Άνοιξε την μπαλκονόπορτα και βγήκε στο μικρό μπαλκόνι. Το φως έπεφτε πιο γλυκιά στην πλάτη της Θεσσαλονίκης, την αναδείκνυε, την φώτιζε όπως της άξιζε.

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 17
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 18

Ο Αλμπέρ κατέβηκε στη ρεσεψιόν όπου τον περίμενε ο χθεσινός υπάλληλος. Παρέδωσε την κάρτα του δωματίου, υπέγραψε, πλήρωσε και έκανε να φύγει. Ο υπάλληλος τον κοιτούσε με ένα βλέμμα που μαρτυρούσε αγωνία. Ξερόβηξε και τον ρώτησε φορώντας το πιο πλατύ του χαμόγελο:

-Αυτό ήταν;

-Μέχρι την επόμενη φορά, του απάντησε ο κύριος Λεβή, σήκωσε ελαφρά το καπέλο σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και βγήκε στη ζεστή μέρα.

 

Το κείμενο αυτό γράφτηκε σε συνεργασία με το Caravan B&B στη Θεσσαλονίκη. Η ιστορία δεν είναι αληθινή. Δεν ξέρω αν υπήρξε ο κύριος Λεβή, δεν ξέρω αν έμεινε σε αυτό το ξενοδοχείο. Ξέρω πάντως ότι όταν έμεινα εγώ, η Θεσσαλονίκη κέρδισε το στοίχημά της. Έγινε γλυκιά και φιλόξενη.

Μια νύχτα εδώ δεν είναι ποτέ αρκετή.

 

Η σελίδα του Caravan στο Facebook εδώ

Το site του Caravan εδώ

Πηγή: https://www.theloner.gr/i-zoi-mas-ena-karavani/

Urban Hotels: η τάση που ταιριάζει στη Θεσσαλονίκη

12Απρ

Είναι μία διεθνής τάση τα τελευταία χρόνια και η Θεσσαλονίκη την έχει υιοθετήσει. Πρόκειται για τα urban hotels, μικρά ξενοδοχεία, στο κέντρο των πόλεων που εκτός από την εξυπηρέτηση δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στην αισθητική και στις σύγχρονες ανάγκες για τους επισκέπτες, τουρίστες ή επαγγελματίες, που θέλουν να βρίσκονται στην καρδιά των πόλεων αλλά να έχουν τις ανέσεις των μεγάλων ξενοδοχείων.

Διαμονή στην καρδιά της πόλης

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα ενός urban hotel είναι ότι βρίσκεται στην καρδιά της πόλης, που σημαίνει ότι οι επισκέπτες κερδίζουν πολύ χρόνο από τις μετακινήσεις τους ώστε να τον αξιοποιήσουν για βόλτα, διασκέδαση, αγορές ή περισσότερες συναντήσεις εάν βρίσκονται σε επαγγελματικό ταξίδι. Επίσης, οι υπεύθυνοι των ξενοδοχείων μπορούν να το ενημερώσουν επαρκώς για ό,τι καλύτερο συμβαίνει στην πόλη για να εμπλουτίσουν την επίσκεψή τους.

H περίπτωση του «The Caravan Project»

Τρεις φίλοι ξεκίνησαν ένα road trip στην Ευρώπη πριν κάποια χρόνια. Εκεί γεννήθηκε η ιδέα του The Caravan, ενός Bed & Breakfast, όπως ακριβώς το φαντάζονταν οι ίδιοι, έχοντας μείνει σε πολλά αντίστοιχα ξενοδοχεία και hostels του εξωτερικού, στις περιπλανήσεις τους. Η επιλογή του ονόματος, μονόδρομος. Αφενός γιατί η ιδέα γενήθηκε μέσα σε ένα «καραβάνι» φίλων ταξιδιωτών, αφετέρου γιατί στην περιοχή, βρισκόταν παλιά το Καραβάν Σεράι. Τα σεράγια ήταν πανδοχεία που φιλοξενούσαν ταξιδιώτες και ακριβώς αυτό το πνεύμα της παλιάς φιλοξενίας με σύγχρονη ματιά θέλησαν να αναβιώσουν και τα παιδιά του The Caravan. Στο ανακαινισμένο ιστορικό κτίριο του 1929, λοιπόν, στην καρδιά της πόλης, δημιουργήθηκαν 13 δωμάτια, ιδανικά διαμορφωμένα για τον επισκέπτη της Θεσσαλονίκης.

Εξερευνήστε περισσότερο τις παροχές και τους χώρους το «The Caravan Project» στην αναλυτική μας παρουσίαση.

Eξερευνώντας το Gatto Perso Luxury Studios Apartments

Το 1926, ένας έμπορος έχτισε ένα αρχοντικό στη Ρωμαϊκή αγορά για να αφήσει προίκα στις τρεις κόρες του. Αφού έγινε κομμάτι της ιστορίας της περιοχής, πέρασε στα χέρια των σημερινών ιδιοκτητών, μιας οικογένειας επίσης με τρεις κόρες, η οποία με πολύ μεράκι το μετέτρεψε σε ένα κουκλίστικο Luxury Apartments Hotel, που υπόσχεται μια ευχάριστη και πολυτελή διαμονή. Τα κύρια αρχιτεκτονικά στοιχεία έχουν διατηρηθεί και έχουν εμπλουτιστεί με μια σύγχρονη ματιά. Η φιλοσοφία του καταλύματος είναι να νιώθετε ότι επιστρέφετε σπίτι. Ένας μικρός κήπος, μαρμάρινα μπάνια, πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα, μπαλκονάκια αληθινά έργα τέχνης, θα σας χαρίσουν μια αξέχαστη διαμονή. Θα βρίσκεστε στην καρδιά της πόλης με εύκολη πρόσβαση στο πολύβουο κέντρο, όμως θα έχετε την ησυχία της απόκεντρης γειτονιάς.

Μπορείτε να δείτε περισσότερα στοιχεία και εικόνες για το Gatto Perso στην αναλυτική μας παρουσίαση.

Μερικά από τα ξενοδοχεία της κατηγορίας που ξεχωρίζουν είναι τα Colors, που πραγματικά δημιούργησαν μία νέα αντίληψη για τον όρο των «urban hotels» στη Θεσσαλονίκη. Τα Colors βρίσκονται σε τρία σημεία στην πόλη: το Colors Rooms & Apartments στην περιοχή της Βαλαωρίτου, το Colors Central στα Λαδάδικα και το πιο πρόσφατο Colors Urban Hotel στην Τσιμισκή 15. Μία άλλη πρόταση που ξεχωρίζει στο κέντρο, επίσης και για την αισθητική, είναι το Trilogy House στην Τσιμισκή 97. Σε ένα κτίριο του 1920 έχουν δημιουργηθεί δωμάτια (studios και suites) και ένα lounge ξεχωριστής αισθητικής και με έπιπλα και αντικείμενα διεθνών brands, όπως Vitra, Tom Dixon και Fritz Hansen δημιουργούν μια πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που συνδυάζει το σύγχρονο design με την ιστορική ταυτότητα του κτιρίου.

Τρεις ακόμη προτάσεις που παρουσιάζουν ενδιαφέρον είναι το Blue Bottle Boutique Hotel(Επισκόπου Αμβροσίου 16 & Συγγρού), που ξεχωρίζει για την κομψότητά του και για τις επιλογές σε δωμάτια που καλύπτουν τις ανάγκες είτε ενός ταξιδιώτη για επαγγελματικούς λόγους είτε και ολόκληρης οικογένειας. Το Monogram (Ρογκότη 5 & Τσιμισκή) ξεχωρίζει για τη μίνιμαλ διακόσμησή του και για τις επιλογές σε δωμάτια και σουίτες, που δίνουν ξεκάθαρα μια αίσθηση πολυτέλειας. Τέλος το Diamonds Suites (Παγγαίου 3 & Δόξης 8 Λαδάδικα) είναι μια από τις σχετικά πρόσφατες προτάσεις. Διακρινεται για το ιδιαίτερο στυλ και το μοναδικό design του. Η αίσθηση πολυτέλειας και εδώ γίνεται αμέσως αντιληπτή.

The Caravan Bed & Breakfast

12Απρ

Τρεις φίλοι ξεκίνησαν ένα road trip στην Ευρώπη πριν κάποια χρόνια. Εκεί γεννήθηκε η ιδέα του The Caravan, ενός Bed & Breakfast, όπως ακριβώς το φαντάζονταν οι ίδιοι, έχοντας μείνει σε πολλά αντίστοιχα ξενοδοχεία και hostels του εξωτερικού, στις περιπλανήσεις τους. Η επιλογή του ονόματος, μονόδρομος. Αφενός γιατί η ιδέα γενήθηκε μέσα σε ένα «καραβάνι» φίλων ταξιδιωτών, αφετέρου γιατί στην περιοχή, βρισκόταν παλιά το Καραβάν Σεράι. Τα σεράγια ήταν πανδοχεία που φιλοξενούσαν ταξιδιώτες και ακριβώς αυτό το πνεύμα της παλιάς φιλοξενίας με σύγχρονη ματιά θέλησαν να αναβιώσουν και τα παιδιά του The Caravan. Στο ανακαινισμένο ιστορικό κτίριο του 1929, λοιπόν, στην καρδιά της πόλης, δημιουργήθηκαν 13 δωμάτια, ιδανικά διαμορφωμένα για τον επισκέπτη της Θεσσαλονίκης.

Η τοποθεσία

To The Caravan είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πόλης. Το σημείο στο οποίο βρίσκεται, είναι διαχρονικά στο επίκεντρο της εμπορικής κίνησης. Αγναντεύοντας από τα μπαλκόνια του το Αλκαζάρ, σου δίνει την ευκαιρία να τα κάνεις όλα με τα πόδια, ωστόσο, έχει και την επιθυμητή ησυχία της γειτονιάς. Το σημαντικότερο, βέβαια, είναι οι άνθρωποι. Πάμε να δούμε γιατί.

Η Φιλοσοφία

Στο επίκεντρο της φιλοσοφίας του Τhe Caravan είναι οι άνθρωποι. Τα παιδιά που το τρέχουν είναι πρώτα από όλα ανήσυχοι πολίτες της Θεσσαλονίκης, εμπλέκονται σε όλα τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα της πόλης (Open House, Φεστιβάλ Κινηματογράφου) και πιστέυουν ότι μόνο με μια κοινή, συμμετοχική διαχείρηση θα μπορέσουμε να αναβαθμίσουμε την πόλη ως τουριστικό προϊόν.

Αυτό για το οποίο συμφωνούν όλες οι κριτικές είναι ότι θα σε βοηθήσουν σε οτιδήποτε χρειαστείς και θα σου δώσουν τις καλύτερες συμβουλές για έξοδο, φαγητό, ψώνια, αξιοθέατα, πολιτιστικές εκδηλώσεις, ανάλογα με το προφίλ ταξιδιώτη που έχεις. Ξέρουν καλά τα μυστικά της πόλης, παρακολουθούν τι γίνεται και θέλουν να τα μοιραστούν μαζί σου. Έτσι, ο επισκέπτης μπαίνει στο επίκεντρο της προσοχής και κύριο μέλημα έιναι να τον βοηθήσουν να νιώσει κομμάτι της πόλης, να ανακατευτεί με τους ντόπιους κι όχι απλώς να μείνει περαστικός. Αυτή η παραδοσιακή αρχή της φιλοξενίας έλλειπε από τα μεγάλα, απρόσωπα πολλές φορές ξενοδοχειακά συγκροτήματα και αυτό το κενό θέλησαν να καλύψουν τα παιδιά του The Caravan. Το δωμάτιό σου εδώ είναι το σπίτι σου για όσο θα είσαι στη Θεσσαλονίκη.

Για να ενισχύσουν αυτήν την σπιτική αίσθηση, εξόπλισαν το χώρο με personalised αντικείμενα και έπιπλα από προσωπικές συλλογές φίλων και συγγενών. Το αποτέλεσμα συνδυάζει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική με ποπ αρτ πινελιές, δημιουργώντας ένα ευχάριστο περιβάλλον για τους επισκέπτες.

Διαμονή στο The Caravan

Τα δεκατρία δωμάτια του The Caravan χωρίζονται σε 6 τύπους, από απλά δίκλινα των 17τμ μέχρι executive Suite των 45τμ. Σε όλα τα δωμάτια παρέχονται όλες οι απαραίτητες ξενοδοχειακές υπηρεσίες και amenities (TV, κλιματισμός, παντόφλες, μπουρνούζια, προϊόντα προσωπικής φροντίδας, vanity kit κτλ). Το πρωινό συμεριλαμβάνεται στην τιμή και θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της φιλοξενίας. Το κάπνισμα απαγορεύεται σε όλους τους χώρους, εξασφαλίζοντάς σας ένα καθαρό περιβάλλον διαμονής. To εύρος του κόστους είναι από 70€ έως 150€.

Το Lobby

Ο χώρος υποδοχής, είναι κάτι παραπάνω από ένα lobby ξενοδοχείου. Είναι ένα σημείο συνάντησης ιδανικό για networking. Θυμίζει πολύ lobbies ευρωπαϊκών Hostels όπου οι νέοι επισκέπτες τους συναντιούνται και ανταλλάσσουν ιδέες.

To interactive Lobby του The Caravan

Άλλωστε πολλές δημιουργικές ομάδες έχουν κάνει σημείο συνάντησης το lobby και την τραπεζαρία του The Caravan. Αφού μαζευτεί το πρωινό, ο χώρος διατίθεται για καφέ και συναντήσεις σε εθελοντικές ομάδες αλλά και workshops με μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Υποστηρίζει όλες τις ανάγκες ενός meeting space με wifi, projector, whiteboard, ηχομόνωση.

H τραπεζαρία – meeting & co-working space του The Caravan

Τι λέει ο κόσμος

Το The Caravan έχει άριστες κριτικές σε όλα τα μεγάλα booking sites και τουστικούς οδηγούς, με ευχαριστημένους πελάτες να εξαίρουν την ποιότητα της φιλοξενίας του. Προτείνεται ως εναλλακτικός προορισμός για περιπετειώδη άτομα που θέλουν να γνωρίσουν την πόλη, για αυθόρμητους ταξιδιώτες, αλλά και για επιχειρηματίες και οικογένειες.

Info

Περιοχή: Κέντρο
Διεύθυνση: Ρεμπέλου και Βαμβακά 1
Ώρες λειτουργίας (Reception & Cafe): 7:00-22:00

Πηγή: https://www.biscotto.gr/the-caravan-bed-breakfast-thessaloniki/

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: Εκδρομή στη Θεσσαλονίκη με παιδιά

27Μαρ

Η Θεσσαλονίκη είναι ένας πολύ φιλικός και συναρπαστικός προορισμός για όλη την οικογένεια. Πολλοί συνδέουν τη Θεσσαλονίκη με τον Μέγα Αλέξανδρο, άλλοι την αποκαλούν αρχόντισσα του Βορρά. Εμείς την αγαπάμε για τη ζωντάνια της και τις αστικές της εικόνες και λατρεύουμε την παραλία της: το μεγαλύτερο μπαλκόνι προς τον Όλυμπο!

Η Θεσσαλονίκη διαθέτει πόλους πολιτιστικής έλξης, γαστριμαργικούς παραδείσους, μικρές οάσεις πράσινου, σύγχρονες υποδομές και γοητευτικές γωνιές, τόσο για τους ενήλικες όσο και για τα παιδιά. Βάλτε τα εκδρομικά σας παπούτσια, σχεδιάστε ένα ξεκούραστο και ενδιαφέρον πρόγραμμα για όλη την οικογένεια και παρασυρθείτε από τη ζωντάνια της!

thessaloniki

Ημέρα 1 – στο κέντρο της πόλης α’

Η πρώτη βόλτα είναι στο κέντρο της πόλης, το κέντρο που αγαπάς για τη ζωντάνια του και τις αναρίθμητες ανέμελες παρέες που συναντιούνται για κουβέντα και καφέ.

  • Με τα πόδια στο κέντρο της πόλης: για ψώνια στην εμπορική καρδιά του κέντρου γύρω από την Τσιμισκή, για μια βόλτα στην αγορά του Mοδιάνο, στα Λουλουδάδικα, στην Πλατεία Χρηματιστηρίου. Για δεκατιανό δοκίμασε ένα σαλονικιώτικο κουλούρι ή μία μπουγάτσα με κρέμα.
  • Με την πολιτιστική γραμμή 50 του ΟΑΣΘ: η γραμμή αυτή προσφέρει μια περιήγηση στα ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία της πόλης. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μπορείς να παρακολουθήσεις μία βιντεοπροβολή, μέσω της οποίας ενημερώνεσαι για χρήσιμες πληροφορίες για την πόλη. Η διαδρομή έχει αφετηρία και τέρμα τον Λευκό Πύργο, ενώ επιβάλλεται μια στάση στην Άνω Πόλη, για να την περπατήσεις και να τη φωτογραφήσεις.
  • Με το tourist bus: πρόκειται για μια ολοκληρωμένη περιήγηση της Θεσσαλονίκης με τα πολύ ωραία, ανοιχτού τύπου, λεωφορεία. Η διαδρομή ολοκληρώνεται σε 70 λεπτά και κάνει 8 στάσεις στα κυριότερα αξιοθέατα της πόλης.
  • Στα Μουσεία: στο λιμάνι θα βρεις το Μουσείο Φωτογραφίας, το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το Μουσείο Κινηματογράφου, ενώ η ανάβαση στον Λευκό Πύργο (υπέροχο μουσείο, με εξαιρετική θέα στην κορυφή) είναι κάτι παραπάνω από υποχρεωτική, αν θέλεις να καυχιέσαι ότι γνώρισες τα βασικά αξιοθέατα της πόλης. Επίσης, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, το Πολεμικό Μουσείο βρίσκονται όλα στο κέντρο. Εδώ θα βρεις μια πλήρη λίστα όλων των μουσείων της πόλης, από τα οποία μπορείς να επιλέξεις ποιο θα επισκεφτείς ανάλογα με τα ενδιαφέροντά σου!
  • Με το καραβάκι στην Περαία. Θα σου θυμίσει ταξίδι προς νησί!
  • Στο Assos Odeon για σινεμά.
  • Για φαγητό στο Agora Ergon Foods, στο Brothers in Law για μπέργκερ. Μπορώ να σου προτείνω δεκάδες ακόμα στο κέντρο, στην Άθωνος, στα Λαδάδικα, αλλά δυστυχώς δεν είναι άκαπνα. Αν είναι όμως καλοκαίρι, τότε οι επιλογές είναι πολλές: Ζύθος Ντορέ με θέα ακαταμάχητη στον Λευκό Πύργο, La Place Mignonne δίπλα στο Κρατικό Θέατρο για εκπληκτικό brunch τις Κυριακές και κλίμα bistrot, Φρυ στα Λαδάδικα για Κασιώτικους μεζέδες, και ένα σωρό ακόμα εστιατόρια που σας αφήνω να τα ανακαλύψετε μόνοι σας!

toms

Μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε το δικό μας αγαπημένο TOMS Flagship Thessaloniki για ποτό, καφέ ή σνακ στο υπέροχα διακοσμημένο χώρο του!

  • Αξίζει να επισκεφτείς: Join the Juice Co. για φρεσκοστυμμένους χυμούς φρούτων και υγιεινά σνακ, το Choureal για σου και προφιτερόλ, την παιδική χαρά στην πλατεία Ναβαρίνου.
  • Και αν εσύ και η οικογένειά σου είστε τύποι που αγαπάνε τα μυστήρια και τους γρίφους, τότε αξίζει να επισκεφτείτε ένα από τα δωμάτια απόδρασης και μυστηρίου που διαθέτει πια η πόλη και είναι διάσπαρτα στο κέντρο της: The Mindtrap, Locked, Braingame, TheCue. Διάλεξε το κατάλληλο δωμάτιο για το επίπεδό σας και αναφώνησε με στόμφο μόλις λύσεις το πρώτο σου μυστήριο: «Στοιχειώδες, αγαπητέ μου Γουάτσον!»

Ημέρα 2 – στο κέντρο της πόλης β’

Η δεύτερη βόλτα ξεκινάει και πάλι από το κέντρο της πόλης με κατεύθυνση ανατολικά. Με αφετηρία τον Λευκό Πύργο και τέρμα το Μέγαρο Μουσικής της Θεσσαλονίκης, ξεδιπλώνεται η μοναδική και πρόσφατα αναπλασμένη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης, η οποία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πόλους έλξης της πόλης. Ακολουθώντας τη διαδρομή της μπορείς:

  • Να νοικιάσεις ποδήλατο και να βολτάρεις ανενόχλητος από αυτοκίνητα και κίνηση παράλληλα με το θαλάσσιο μέτωπο της πόλης!
  • Να περπατήσεις μέχρι το Μέγαρο Μουσικής συναντώντας στη διαδρομή σου πολύ όμορφα πάρκα για να παίξεις ή να κάνεις πικνίκ, το πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής (δίπλα στο Ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς), όμορφες παιδικές χαρές και σημεία για παιχνίδι. Λίγο πριν το Μέγαρο Μουσικής, θα βρεις το –μοναδικό μέχρι σήμερα– καφέ-αναψυκτήριο για ξεκούραση και ανεφοδιασμό.

eikona8

  • Να ανηφορίσεις στο ύψος της οδού 3ης Σεπτεμβρίου για να επισκεφτείς τον Πολυχώρο WE. Ειδικά τα λίγο μεγαλύτερα παιδιά θα ξετρελαθούν με μια πληθώρα επιλογών, από τσίρκο, inline skating και aerial arts μέχρι αναρρίχηση, skate, ski και snowboard!
  • Να βρεθείς στον ιδιαίτερο παιδότοπο playcorner.gr, πολύ κοντά στο Δημαρχείο και πίσω από το πάρκο της ΕΤ3 (ή πάρκο της Ανθοκομικής). Εκεί, τα πιο μικρά παιδιά θα διασκεδάσουν με ξύλινα παιχνίδια, δημιουργικά παιχνίδια ρόλων, κούκλες και αμέτρητα playmobil. Εσύ, όση ώρα το πιτσιρίκι σου ξεχνιέται παίζοντας, μπορείς να απολαύσεις τον καφέ ή το σνακ σου σε έναν χώρο που είναι καλαίσθητος τόσο για μικρούς όσο και για μεγάλους.
  • Να κάνεις ακόμα μια παράκαμψη προς το πάρκο της ΕΤ3. Αξίζει τον κόπο, αφού στις λιμνούλες του θα δεις χελώνες και ψάρια, το γρασίδι είναι άφθονο και ιδανικό για χαλάρωση και πικνίκ, ενώ υπάρχει και μια μικρή παιδική χαρά για έξτρα διασκέδαση.
  • Να μπεις σε ένα από τα καραβάκια που είναι αραγμένα στον Λευκό Πύργο και πραγματοποιούν μικρές βόλτες μέσα στο λιμάνι της πόλης. Άλλωστε, όπως λέει και ο ποιητής: «Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι».
  • Για φαγητό: στο Τριακτίς δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής ή στο Θέγια στη Σοφούλη, έναν δρόμο που αναπτύσσεται παράλληλα στη θάλασσα, με πολλά δέντρα και διάσπαρτα νεοκλασικά, απομεινάρια μιας άλλης εποχής. Διάλεξε ένα από τα κάθετα δρομάκια που βγάζουν στη θάλασσα και θα νομίσεις ότι είσαι μακριά από την πόλη, σε μια ακτογραμμή που θυμίζει μια άλλη Θεσσαλονίκη. Φρόντισε να βρεθείς εκεί την ώρα που δύει ο ήλιος και θα εντυπωσιαστείς!

Ημέρα 3 – λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη: δράση και διασκέδαση για όλους!

Η τρίτη βόλτα περιλαμβάνει δράση και άφθονη οικογενειακή διασκέδαση, απαιτεί όμως αυτοκίνητο. Αν ξεπεράσεις αυτό το μικρό εμπόδιο, δες τι ανοίγεται μπροστά σου:

  • Επίσκεψη στο εμπορικό κέντρο Mediterranean Cosmos για ψώνια, καφέ στο υπέροχο και φιλικό προς τα παιδιά Biscotto coffee+ και σινεμά στον πολυκινηματογράφο Village Cinemas.
  • Το NorthSkatePark, πίσω από το Mediterranean Cosmos, ιδανικό για λάτρεις των BMX, skateboard, rollers, κ.ά.
  • Magic Park στην περιοχή του Mediterranean Cosmos
  • Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκεται το γνωστό μας IKEA, για ψώνια, οικονομικό φαγητό και, φυσικά, παιδότοπο.
  • Αν είναι καλοκαίρι, ζεσταίνεσαι και θέλεις να κουτρουβαλήσεις μέσα από νεροτσουλήθρες, τότε θα επισκεφτείς τη Waterland. Η είσοδος για παιδιά έως 4 ετών είναι δωρεάν, ενώ διατίθενται και οικογενειακά εισιτήρια.
  • Το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας NOESIS, το οποίο διαθέτει Πλανητάριο, προβολές στο Κοσμοθέατρο, προσομοιωτές, μουσείο τεχνολογίας και συναρπαστικές περιοδικές εκθέσεις.
  • Θα φας στο Mediterranean Cosmos, επιλέγοντας ένα από τα πολυάριθμα εστιατόριά του, ή θα επιστρέψεις στην πόλη. Η Περαία, παραθαλάσσια περιοχή μερικά χιλιόμετρα μετά το αεροδρόμιο, είναι επίσης μια πολύ καλή ιδέα για φαγητό με τραπεζάκια δίπλα στη θάλασσα, αμμουδιά στα πόδια σου και θέα προς την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Ημέρα 4 – λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, στη φύση

Η τρίτη βόλτα σε παρασύρει λίγο έξω από την πόλη, μέσα στο πράσινο και την ηρεμία, μια αφορμή για επαφή με τη φύση, τα ζώα και την οργάνωση ενός οικογενειακού πικνίκ!

  • Πριν εγκαταλείψεις πλήρως την πόλη και ανεβαίνοντας προς το προάστιο του Πανοράματος, θα βρεις τον υπέροχο παιδότοπο Kids Fun Factory. Ο χώρος των ενηλίκων είναι ένα καφέ τόσο ιδιαίτερο που άνετα θα πήγαινες και χωρίς τα παιδιά σου.
  • Μόλις βγεις από το Πανόραμα με κατεύθυνση προς τον Χορτιάτη, θα βρεις τη διασταύρωση προς Πλατανάκια. Σε δύο μόλις λεπτά θα βρίσκεσαι μέσα σε ένα υπέροχο δάσος και ένα σχεδόν…αστικό υδροβιότοπο. Μικροί καταρράκτες, παιδική χαρά, οικόσιτα ζώα, μονοπάτια μέσα στο δάσος και εστιατόριο / καφέ / αναψυκτήριο. Και πολλή δροσιά!
  • Και μεταξύ Θέρμης και Πανοράματος σε περιμένει το Αγρόκτημα οικολογικής γεωργίας του Δημήτρη και της Βεατρίκης. Για να ταΐσεις τα ζώα, να κάνεις ιππασία και να χαλαρώσεις.
  • Στην ευρύτερη περιοχή της Θέρμης θα βρεις δύο ακόμα οάσεις: το Φράγμα της Θέρμης με την τεχνητή λίμνη, που είναι γεμάτη ψάρια και σπάνια πουλιά, και το Περιβαλλοντικό Πάρκο, που ήταν παλιά χωματερή, τώρα όμως είναι καταπράσινο, με κιόσκια για πικνίκ, παιδική χαρά, γήπεδα και μοναδική θέα.
  • Ήδη σου ανέφερα κάποια μέρη που προσφέρονται για το δικό σου μοναδικό πικνίκ, όμως η πόλη έχει κι άλλα, τους Κήπους του Πασά, τον χώρο αναψυχής Ατλαντίδα στο Σέιχ Σου (ανάμεσα στο Θέατρο Δάσους και τον Ζωολογικό Κήπο), το Καρά Τεπέ, τον Ζωολογικό Κήπο κ.ά.
  • Στον Χορτιάτη η πόλη έχει μείνει πια μακριά. Άφησε το αυτοκίνητό σου στις κεραίες και περπάτησε μέχρι το Καταφύγιο. Θα αναπνεύσεις καθαρό αέρα, θα γυμναστείς, θα παίξεις και θα απολαύσεις όποια εποχή του χρόνου κι αν σε έφερε εδώ.
  • Για φαγητό: στο Πανόραμα ή τον Χορτιάτη. Η επιλογή που θα σε φέρει πιο κοντά στη φύση είναι το Καταφύγιο στον Χορτιάτη· απλά, περιορισμένα, αλλά πεντανόστιμα, φαγητά και φιλική ατμόσφαιρα. Είναι ανοιχτό μόνο τα Σαββατοκύριακα και καλό είναι να επικοινωνήσεις μαζί τους πριν πας. Και για ένα υψηλής ποιότητας σνακ, προτίμησε το σύγχρονο αρτοποιείο Κλέα στο Πανόραμα.

Δείτε επίσης τον Χάρτη Μνημείων της Θεσσαλονίκης.

xrisima-img

Άλλες Χρήσιμες Πληροφορίες για τη Θεσσαλονίκη

Οδηγός εκδηλώσεων για τα παιδιά και την οικογένεια στην πόλη: Πυγολαμπίδες στο Κλουβί 

 pigolampidaΛίγες μέρες πριν το ταξίδι σας, μην ξεχάσεις να επισκεφτείς την ιστοσελίδα «Πυγολαμπίδες στο κλουβί«. Είναι ο πιο πλήρης οδηγός της πόλης για οικογένειες, όπου θα ενημερωθείς για εκδηλώσεις, δράσεις, χώρους και κάθε τι που θα ενδιέφερε μια οικογένεια που επισκέπτεται την πόλη μας.

Εκδηλώσεις – Φεστιβάλ που αξίζει να επισκεφτείτε

ΧειμώναςThessaloniki Science Festival, Αστερόκοσμος

Άνοιξη: Elephantastico, Παραθινούπολη, ΑΠΘ την Κυριακή, Διεθνής Έκθεση Βιβλίου

Φθινόπωρο: Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, Φεστιβάλ Κινηματογράφου, Thessaloniki Food Festival, Δημήτρια

Ξενοδοχεία της πόλης φιλικά προς τα παιδιά και την οικογένεια

colours thessaloniki

Η Θεσσαλονίκη διαθέτει ξενοδοχεία φιλικά προς τα παιδιά και την οικογένεια. Aνάλογα με το βαλάντιο και τα γούστα σου, μπορείς να επιλέξεις ένα από τα παρακάτω:

Ομάδες περιηγήσεων – Θεματικές ξεναγήσεις

Αεροδρόμιο: Αν έρχεσαι αεροπορικώς στην πόλη μας, μπορείς είτε να νοικιάσεις αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο είτε να επιλέξεις να μετακινηθείς με λεωφορείο ή ταξί για να φτάσεις στο ξενοδοχείο ή το διαμέρισμά σου.

ΚΤΕΛ ή τρένο: Αν έρχεσαι με ΚΤΕΛ ή τρένο, θα επιλέξεις για τη μετακίνησή σου ταξί ή λεωφορείο.

Μετακίνηση μέσα στην πόλη:

Στο κέντρο υπάρχει ένα πολύ καλό αστικό δίκτυο συγκοινωνιών με όλες τις περιοχές της πόλης, αρκετές πιάτσες ταξί, ενώ με τα πόδια μπορείτε να καλύψετε όλο το ιστορικό κέντρο.

Υπάρχει πάντα η δυνατότητα ενοικίασης ποδηλάτων, είτε από τους έξι σταθμούς κοινόχρηστων ποδηλάτων που διαθέτει ο Δήμος (i-bike) είτε από τα σημεία ενοικίασης που διαθέτουν ιδιωτικές εταιρίες (thessbike και BikeIT).

Και, φυσικά, υπάρχει και η λύση του δικού σου αυτοκινήτου. Πάρκινγκ θα βρεις πολύ δύσκολα στο κέντρο της πόλης, καθώς πολλές θέσεις διατίθενται μονάχα για τους κατοίκους του κέντρου (ειδικό αυτοκόλλητο). Εάν τελικά βρεις θέση να παρκάρεις, έλεγξε αν χρειάζεται να προμηθευτείς την ειδική κάρτα στάθμευσης (με κόστος 1,70€/ώρα). Σε αρκετά σημεία υπάρχουν ιδιωτικά parking με κόστος που κυμαίνεται από 1,50€/ώρα (πάρκινγκ εντός του Οργανισμού Λιμένος) έως 5€/ώρα (πάρκινγκ στο εμπορικό κέντρο «Πλατεία») και με επιπλέον χρέωση κάθε επόμενη ώρα. 

 thessaloniki10

Αν χρειάζεσαι περισσότερες και πιο συγκεκριμένες πληροφορίες, στείλε μου email στο [email protected], θα χαρώ να σε εξυπηρετήσω!

 

Πηγή: http://pigolampides.gr/2016/07/04/thessaloniki-oikogeneia-paidia/

Νέοι Χώροι

27Μαρ

6+1 ολοκαίνουριοι χώροι της Θεσσαλονίκης, που με την αρχιτεκτονική, την αισθητική και την δημιουργική διάθεσή τους θα σας μυήσουν σ’ενδιαφέρουσες δραστηριότητες.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ studio vd νικος Βαβδινουδης-Χρηστος Δημητριου
1. Creative Concept
Μια νέα ενδιαφέρουσα εμπειρία μέσα από έναν μοντέρνο χώρο, προσφέρει το βήμα σε όλα τα ανήσυχα καλλιτεχνικά πνεύματα να πραγματοποιήσουν και να συμμετάσχουν σε πρωτοποριακές εκδηλώσεις, διευρύνοντας τους ορίζοντες της πόλης. Οι Νίκος Χιονίδης και Βασίλης Κυριακίδης σκέφτηκαν να καλύψουν μια ανάγκη της πόλης με τη δημιουργία ενός χώρου, ο οποίος θ’ αποτελέσει ορόσημο στην ελευθερία της έκφρασης και της ομαδικότητας. Το «Faces» είναι ακριβώς αυτό. Ένας πολύ ιδιαίτερος πολυχώρος προορισμένος για εκδηλώσεις και δραστηριότητες, οι οποίες μέχρι και σήμερα δεν μπορούσαν να στεγαστούν κάπου. Συγκεκριμένα, το όραμα των δύο ιδρυτών προσβλέπει σ’ ένα σημείο συνάντησης ικανό να μπορεί με άνεση κι επάρκεια να φιλοξενήσει όλων των ειδών τις εκδηλώσεις, καλλιτεχνικές, εικαστικές, δειγματισμούς, παρουσιάσεις βιβλίων, γευσιγνωσία, παρουσιάσεις προϊόντων, σεμινάρια κάθε είδους-barista, bartending, μαγειρικής-, ομιλίες, συνέδρια, εκδηλώσεις φιλανθρωπικού σκοπού, πάρτι.  Faces, Βενιζέλου 23

2. Key to the city
Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη με ιδιαίτερα ανήσυχη και δημιουργική κοινότητα. Προκειμένου αυτή η διάθεση να γίνει πραγματικότητα, απαιτείται όραμα, διάρκεια, συνέπεια και συνθήκες που μπορούν να εξασφαλιστούν με τη λειτουργία ενός «εργαλείου», όπως το Labattoir (σ.σ. σφαγείο στα γαλλικά). Ένα εργαστήριο εφαρμοσμένης δημιουργικότητας επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε κοινωνικά προβλήματα, προτείνοντας κι εφαρμόζοντας εναλλακτικές στρατηγικές για το μέλλον, με την ενεργό συμβολή του καλλιτέχνη ως καταλύτη και του πολίτη ως συμπαραγωγού. Πρόκειται για ένα εκλεκτικιστικό και απόλυτα συμμετρικό οικοδόμημα, που ανήκει στην κατηγορία των βιομηχανικών κτιρίων των αρχών του 20ού αιώνα. Μετά τις εργασίες για την αποκατάσταση της αισθητικής του ταυτότητας, είναι έτοιμο να χρησιμοποιηθεί ως χώρος συνάθροισης του κοινού. Έτσι, στο διατηρητέο κτίριο σήμερα οργανώνονται συναυλίες νεότερων σχημάτων μουσικής έκφρασης, θεατρικές και αθλητικές παραστάσεις, χορευτικά δρώμενα, εκθέσεις, ομιλίες κ. ά. 
Labattoir, 26ηςΟκτωβρίου 35, www.labattoir.org

3. V for Vintage
Ο γραφίστας Νίκος Ιωσήφ και ο γεωπόνος Χρήστος Σελλάς χάρη στην αγάπη τους για τη retro αισθητική αποφάσισαν πριν δύο χρόνια να στήσουν έναν χώρο όπου θα διέθεταν μοναδικά έπιπλα και αντικείμενα μιας άλλης εποχής. Το 2concept store άνοιξε στην ευρύτερη περιοχή του Μπιτ Παζάρ, στο κέντρο της πόλης, κι έδωσε άλλη διάσταση στην αγορά του μεταχειρισμένου οικιακού εξοπλισμού. Μνήμες και εικόνες από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 έρχονται να ταιριάξουν με το σύγχρονο design, καθώς vintage αντικείμενα κι έπιπλα σε συνδυασμό με πρωτότυπες ιδέες και προτάσεις για το σπίτι δημιουργούν ένα σκηνικό απόλυτα συμβατό με τις ανάγκες του σύγχρονου τρόπου ζωής. Εδώ, μπορεί κανείς ν’ ανακαλύψει και ν’ αγοράσει vintage θησαυρούς της Θεσσαλονίκης, όσο απολαμβάνει τον καφέ ή το ποτό του. Κάπου ανάμεσα στη μόδα που θέλει τον κόσμο ν’ ανανεώνει συχνά τα έπιπλά του και στην ανάγκη να ψωνίζει φθηνά, αλλά ποιοτικά, δημιουργήθηκε η ιδέα πίσω από αυτό το εγχείρημα, που ήταν η ανακύκλωση και η αλλαγή χρηστικότητας επίπλων και αντικειμένων εποχής, μέσα από μια σύγχρονη και μοντέρνα ματιά. 
2concept store, Ιουστινιανού 6, www.2objectrepair.gr.

4. All under one roof
Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης και μέσα στην ιστορική αγορά Μοδιάνο βρίσκεται το γεωγραφικό στίγμα του Sofita Workshop, Kitchen&Bar. Το μαγαζί λειτουργεί ενάμιση χρόνο περίπου και για να το προσεγγίσει κανείς ανεβαίνει σκάλες, όπως ακριβώς για να προσεγγίσει τη σοφίτα ενός σπιτιού. Δυνατά signature coctails, ενημερωμένη λίστα κρασιών, ποιοτικός καφές και μια μεγάλη ποικιλία τσαγιών το καθιστούν ιδανική επιλογή για όλες τις ώρες της ημέρας, από τη μία το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ. Η ζεστή ατμόσφαιρα, με γήινα στοιχεία διακόσμησης, όπως η ελιά που δεσπόζει στο κέντρο του μαγαζιού, αλλά και το άπλετο φυσικό φως που μπαίνει από παντού είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της αισθητικής του. Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στο decor, όπου ως κύρια υλικά χρησιμοποιήθηκαν το μέταλλο και το ξύλο, δημιουργώντας έναν φινετσάτο χώρο με νοσταλγικές επιρροές του 1920. Jazz, funk και industrial μουσικές απ’ όλο τον κόσμο θα σας κάνουν να νιώσετε πραγματικά μέρος αυτής της μοναδικής πόλης. 
Sofita, Ερμού 24-26, Fb vintage night bar

5. Wine&Canvas
Το Dandelion – Gastro Winery Cafe είναι ένας νέος χώρος που λειτουργεί εδώ κι έναν μήνα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Στόχος του ιδιοκτήτη Αλέξη Σαρρηγιάννη ήταν να δημιουργήσει ένα ζωντανό σημείο συνάντησης στην καρδιά της Θεσσαλονίκης για όλες τις ηλικίες, με ιδιαίτερες γαστρονομικές προτάσεις. Λειτουργεί από το πρωί, προσφέροντας πρωινό και ειδικά επιλεγμένο χαρμάνι καφέ 100% Arabica, ενώ το μεσημέρι το menu συνεχίζει με δροσερές σαλάτες και γευστικά κυρίως πιάτα, που συνοδεύει μια μεγάλη λίστα κρασιών. Το βράδυ, η ατμόσφαιρα χαλαρώνει και τα κοκτέιλ πρωταγωνιστούν. Για τον σχεδιασμό, οι αρχιτέκτονες Ευαγγελία Μεσοχωρίτη και Άννα Συργιάννη εμπνεύστηκαν από τις δεκαετίες του ’30 και του ’40, παντρεύοντας το artdeco με το industrial style. Κυρίαρχο στοιχείο, το έντονο πράσινο δάπεδο από χειροποίητα εξάγωνα τσιμεντοπλακίδια, εμπνευσμένα από το φυτό «κλέφτης» (Dandelion), απ’ όπου προέκυψε και η ονομασία του. Αντικέ μπρούντζος, μασίφ ξύλα, εμφανή ηλεκτρομηχανολογικά δίκτυα, πολύχρωμα υφάσματα και φυτά επιλέχθηκαν για να συνθέσουν ένα ζεστό και φιλικό περιβάλλον ιδανικό για όλες τις ώρες της ημέρας.
Dandelion-Gastro-Winery-Cafe, Χρυσοστόμου Σμύρνης 17

6. Inspiration Floor
Κοιτώντας μέσα από την κλειδαρότρυπα του Blé, το απόλυτο spot γεύσεων -boulangerie & patisserie- και ανακαλύπτοντας την κοιτίδα των γευστικών ιδεών του, μεταφέρεται κανείς σ’ έναν πανέμορφο χώρο όπου όλα μπορούν να συμβούν. Τα γραφεία του καταστήματος στεγάζονται στο νεοκλασικό διατηρητέο κτίριο στη γωνία Αγ. Σοφίας και Γ.Σταύρου. Πρόκειται για έναν χώρο ενιαίο που εξυπηρετεί την κίνηση και τη συνάθροιση των συνεργατών,  με συνεχόμενα ανοίγματα που διαθέτει ένα μεγάλο εσωτερικό παράθυρο με θέα στον ξυλόφουρνο. Εδώ, συναντάει κανείς μια μεγάλη και πολύγλωσση βιβλιογραφία γαστρονομίας, ζαχαροπλαστικής και τεχνολογίας υψηλού επιπέδου (ίσως ξεπερνά σ’ εύρος και ποιότητα τα μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία της Ευρώπης), πολλά τεύχη εξειδικευμένων περιοδικών κι εφημερίδων εστίασης και γαστρονομίας, έντυπα που φιλοξένησαν άρθρα και αναφορές για το Blé, καθώς και αμέτρητα δείγματα συσκευασιών delicatessen. Εδώ, φιλοξενούνται τα δημιουργικά μυαλά του Blé και βρίσκεται η καρδιά της σύλληψης όλων των νέων προτάσεών του. Γύρω από ένα ξύλινο τραπέζι, παλιά αυλόπορτα ενός αρχοντικού στη Βέροια, συζητιούνται όλες οι ιδέες και γίνονται γευστικές δοκιμές και βελτιώσεις για τα πιο νόστιμα και εθιστικά αποτελέσματα. 
Blé, Αγίας Σοφίας 19, Θεσσαλονίκη, ble.com.gr.

7. Feels Like Home
Το ανακαινισμένο νεοκλασικό κτίριο της οδού Ρεμπέλου 1 ανεγέρθηκε το 1929 και αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως ένα μικρό σεράγιο (σεράι). Λίγο πριν το τέλος του 2015, άρχισε να λειτουργεί ως ένα σύγχρονο και οικονομικό Bed and Βreakfast, σεβόμενο απόλυτα την ιστορία του κτιρίου. Οι νέοι ιδιοκτήτες του The Caravan, Γιώργος Κουρτίδης, Χάρης Παπαδόπουλος και Αλέξανδρος Καραπατόγλου, φροντίζουν ανελλιπώς για την άριστη εξυπηρέτηση των επισκεπτών, προσφέροντας την άνεση που αναζητούν και το φιλικό χαμόγελο που ξεκουράζει, μετατρέποντας κάθε επίσκεψη σ’ ένα ταξίδι στον χρόνο. Μέλημα τόσο των αρχιτεκτόνων Ελένης Σβυριάδη και Μίνωα Δούγια όσο και του πολιτικού μηχανικού Βαγγέλη Σπαθάκη ήταν να δημιουργήσουν ένα ζωντανό κύτταρο φιλοξενίας στο κέντρο της πόλης, ένα meeting point για τον επισκέπτη και τον ντόπιο για ν’ ανταλλάξουν ιδέες και να μοιραστούν ιστορίες. Η χαρακτηριστική κυκλική μαρμάρινη σκάλα με το μαύρο μεταλλικό κιγκλίδωμα και την ξύλινη κουπαστή θυμίζει τη σκάλα που υπήρχε στο κτίριο, ενώ τα μαρμάρινα δάπεδα στα πλατύσκαλα με το λευκό-γκρι μοτίβο παραπέμπουν σε κατασκευές παλαιότερων ετών. The Caravan, Ρέμπελου 1, www.thecaravan.gr

ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΡΟΠΗ ΚΑΡΑΚΑΣΙΔΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ  STUDIO VD ΝΙΚΟΣ ΒΑΒΔΙΝΟΥΔΗΣ-ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 

Πηγή: http://www.glow.gr/glowliving/gr/art/15040/new-arrivals#contenttop

HOST(H)ESS: 20 must για τον φίλο σου που φιλοξενείς στη Θεσσαλονίκη

27Μαρ

Γιατί τα πρόσωπα που πατάνε δυνατά το ξεφτισμένο welcome της εξώπορτάς μας αδιαφορώντας για τη βρωμιά και χτυπάνε παίζοντας εκνευριστικά με το κουδούνι που αναβοσβήνει με βιαστική γραμματοσειρά το όνομά μας, αξίζουν τα καλύτερα μεταξύ καλυτέρων όταν έρχονται στην πόλη μας. 

Οι αληθινές ιστορίες ξεναγήσεων ή η πραγματικότητα του να βλέπεις την πόλη πάντα μέσα από τα μάτια των ντόπιων, δεν συμπεριλαμβάνουν εγχειρίδια και οδηγούς, τουλάχιστον όχι για την πρώτη μέρα. Την πρώτη μέρα θα δείξουμε τον καλό μας καθαρό και συμμαζεμένο εαυτό και από την αμέσως επόμενη κυριολεκτικά αβίαστα και σχεδόν απνευστί, την οικειότητα της αλήθειας μας. Έτσι στην αρχή μεταμορφώνεσαι και ο ίδιος σε τουρίστα στην πόλη σου γιατί όσα εσύ έχεις προλάβει να βαρεθείς, κάποιος άλλος δίπλα σου τα ζει με φόντο το απόλυτο της “πρώτης φοράς”.

Θα τον πας ακόμα και μηχανικά στα πιο γνωστά και φανερά σημεία, για να τα δει ιδίοις όμμασι. Στο Λευκό Πύργο και στις νέες τεχνολογίες που ενσωματώθηκαν αλλά και για σέλφι εκμεταλευόμενοι τη μοναδική θέα, στην Νέα Παραλία για περπάτημα ποδήλατο βόλτα ή τρέξιμο, στην πρώτη προβλήτα για μπύρες άραγμα και φλερτ, στα κάστρα την νύχτα για την θέα και τα φώτα, στην Βαλαωρίτου για ποτό και στα σφαγεία για live, στην παραλιακή για άφτερ ελληνάδικα και μετά για μπουγάτσα στον Γιάννη. Από την επόμενη μέρα όμως θα ξεκινήσει μία πιο βιωματική ξενάγηση στην πόλη, με στόχο να μην εντυπωσιαστεί από τα mainstream αλλά να ζήσει μαζί σου την ουσία της πόλης.

Block 33, Ικτίνου, Ολύμπου, Μύλος και κρασάδικα στη Ροτόντα, φαγητό στα Λαδάδικα και πίτσα after στην Συγγρού, Νitra Gallery και ΡΩ, Επταπύργιο και ΜΜΣΤ είναι μόνο κάποια από εκείνα που σίγουρα θα εισβάλουν έτσι και αλλιώς σε κάθε city guide που σέβεται τον εαυτό του. Ωστόσο συγκεντρώσαμε 20 επισκέψεις που δεν θα έπρεπε να παραλειφθούν για τίποτα.

Ένας μίνι οδηγός για την απόλυτη εσωτερική εμπειρία της Θεσσαλονίκης, περιλαμβάνοντας συμπυκνωμένα γερές δόσεις από τις περισσότερες εκφάνσεις της πολυσχιδούς προσωπικότητας αυτού του τόπου.

Την νύχτα που δεν θα κοιμηθείτε σπίτι θυμηθείτε φιλοξενία και πρωινά στο Caravan Β&Β …

Σε ένα ιστορικό κτίριο της πόλης άνοιξε πριν από λίγους μόλις μήνες ο πιο όμορφος ξενώνας στην Θεσσαλονίκη. Το Caravan εξαπλώθηκε σαν λέξη κωδικός στα στόματα των πιο δρατήριων και “μέσα σε οτιδήποτε new” παιδιών της πόλης και η Εγνατία απέκτησε άλλο ένα δυνατό λόγο για να κερδίσει πόντους δικαιωματικά στο επόμενο next big thing της Θεσσαλονίκης. Το The caravan είναι ένας ξενώνας ταξιδευτών, ένα σύγχρονο bed and breakfast στην καρδιά του κέντρου. Ένα τροχόσπιτο με καπελάκι που θέλει να είναι ανοιχτό στους κατοίκους της πόλης προσπαθώντας να μπερδέψει τους ταξιδιώτες με τους ντόπιους,τους επισκέπτες με τους γείτονες, τους φίλους με τους αγνώστους.

TA9A0794
*Ρεμπελου 1, 2313062780 2313062790

Πριν το Caravan σίγουρα θα πίνετε στo Stereo θα χτυπιέστε στο Uberdooze και θα κάνετε πέρασμα από το Space Lab…

To πρώτο ό,τι πιο κοντά σε σύγχρονη βερολινέζικη νύχτα υπάρχει στην πόλη (Bαμβακά 3), το δεύτερο ό,τι πιο κοντά έχουμε σε “σύγχρονο” (με τελεία) από το πρωί μέχρι το βράδυ (Δαναϊδων και Σφέτσιου) και το τρίτο καθιερώνει νέες αστικές τάσεις με τα event του.

 

uberdooze

Uberdooze

Στην Α’ Προβλήτα και για κάτι πέραν των κλασικών…

Στην Ά Προβλήτα όχι μόνο για τα υπέροχα παγκάκια, το ξύλινο δάπεδο, τα πλακόστρωτα τις αποθήκες και τα αστέρια με κουτάκια μπύρας στα χέρια, αλλά και για το Μουσείο Φωτογραφίας. Είναι ένας από τους πλέον σύγχρονης αισθητικής χώρους στην πόλη, η δομή και το design του είναι χαρακτηριστική και εκτός αυτού οι εκθέσεις που φιλοξενεί γίνονται συχνά talk of the town, όπως συνέβει και με την σχετικά πρόσφατη FACES. Το Μουσείο Φωτογραφίας και Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης σε υποδέχεται στο ιδιαίτερο gift shop του και οι άνθρωποί του αναλαμβάνουν να σε μυήσουν στην απόλυτη εμπειρία του από την πρώτη στιγμή. Στα + το γεγονός ότι μπορείς να φύγεις επιλέγοντας να πάρεις μαζί σου ένα από τα πιο cool αναμνηστικά της πόλης.

 

TMP-1-1

*Αποθήκη Β2

Στο πιο urban new δισκάδικο της πόλης, ξεπερνάνε υψοφοβίες με τα σπανίων μουσικών, συλλεκτικών δίσκων και φρέσκων ήχων…

To νέο πολυμορφικο-μουσικό και όχι μόνο spot της πόλης ακούει στο όνομά του Vinyl Salvation. Είναι ένα από τα πιο σύγχρονα, urban, φρέσκα και δυναμικά ανερχόμενα πολιτιστικά σημεία συνάντησης στην Θεσσαλονίκη, με την ποιότητα των υπηρεσιών του και το απόθεμα σε τίτλους δίσκων του αλλά και την καλύτερη θέα στο κέντρο της πόλης να το καθιερώνουν ως ένα από τα πιο αγαπημένα σημεία downtown. Nα πάρετε το πιο υπέροχό σας πλάσμα, να περάσετε μια βόλτα, να αφεθείτε στο vibe του και να απολαύσετε θέα, μουσικές και βινύλια. Θα φύγετε σίγουρα με μουσικές στα χέρια είναι σχεδόν αναπόφευκτο. Τέτοιο δισκάδικο με τέτοια ταράτσα και τέτοιους ανθρώπους, δύσκολα εγκαταλείπεται!

*Vinyl Salvation, Βίκτωρος Ουγκό 14

Πήγαινε τον να δει έναν νεοκαφενέ στο πιο γραφικό στενάκι της πόλης

Το στενάκι της οδού Πάικου στον Φραγκομαχαλά είναι σκέτη μαγεία. Λες κια αποβιβάστηκες στην αβάνα. Πιάνοντας την πρόσφατη ιστορία του Φραγκομαχαλά, με τη μορφή που έχει σήμερα, δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι, η ευρύτερη περιοχή της Βαλαωρίτου δεν θα υπήρχε όπως είναι εάν, 15 χρόνια πριν, το 2000, δεν είχαν ανοίξει οι «4 Εποχές» (Πάικου 1, τηλ: 2310 540913, 12.00 – 04.00). Το όμορφο καφενείο, εκτός από καφέ, μεζέδες και άλλα πιάτα και … οινοπνεύματα, σερβίρει πλέον και cocktails, έχοντας πάρει και τη μορφή ενός κανονικού μπαρ. Μαζί τα κρασιά, τα τσίπουρα, τα ούζα και διάφορες παγωμένες ελληνικές μπύρες. Α! Και σπιτική λεμονάδα «4 Εποχές».

4_epoxes_3

Για την θρησκο-καλτ έκφανση της συμπρωτεύουσας… 

Στην μικρή παλαιοχριστιανική μονή του Όσιου Δαυίδ στην Άνω Πόλη. Το μνημείο προκαλεί δέος εξαιτίας της ιστορίας του αλλά μπαίνοντας η εικόνα σου προκαλεί άπειρα εγκεφαλικά ερεθίσματα, στοφάς από εκείνης που μόνο η ρεαλιστική εικόνα της Θεσσαλονίκης μπορεί να σου χαρίσει. Αρχικά το μνημείο βρίσκεται στον κατάλογο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO αλλά την φροντίδα του χώρου έχουν αναλάβει κάποιες ηλικιωμένες κυρίες, όχι πάντα ευγενικές, που φέρονται λίγο σαν να κάνεις επίσκεψη στο σπίτι τους. Ανεμιστήρες, λάμπες, καρέκλες και κιλιμάκια απλωμένα στον περιορισμένο χώρο. Θα προσπαθήσεις επί ματαίω να κρατήσεις τα μάτια σου κολημμένα στον τρούλο με το μοναδικό ψηφιδωτό για να νιώσεις την ατμόσφαιρα των αιώνων που βαραίνουν το κτίσμα αλλά μην παραδωθείς γιατί στο προαύλιο μπροστά του ναού εκτός από τνη θέα, οι πλαστικές καρέκλες με το τραπεζάκι που ταιριάζουν σε μια οποιαδήποτε ελληνική βεράντα σπιτιού θα ολοκληρώσουν την εμπειρία.

dayid-1

 

(Sun)set a fire down in your soul στην ταράτσα του Μ2…

Σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά κτίρια της πόλης, ένα σχέδιο με την δική του προσωπικότητα και με μία ακαταμάχητη ταράτσα. Στην περίπτωση που δεν είναι κλεισμένη για κάποιο event πάντα, πάρτε τον καφέ σας από το ωραίο cafe του Μ2 και ανεβείτε με το take away σας στην ταράτσα του να απολαύσετε ηλιοβασίλεμα, Νέα Παραλία, κόσμο, θερμαικό και Όλυμπο απέναντι αλλά και το παραλιακό μέτωπο της πόλης πιάτο μπροστά σας.

25-oktovrioy_09_2014-1

Εικόνα: Γιάννης Σημιτόπουλος / parallaxi 2015

Εκεί που απαθανατίζει τους αιώνιους όρκους της η “Νύμφη”…

Δεν νομίζω να υπάρχει ευτυχισμένος γάμος στην πόλη και αυτός να μην κρύβει έστω μισή φωτογράφιση στο εκκλησάκι στην μαρίνα της Αρετσούς. Καραβάκια, ηλιοβασιλέμματα, εντυπωσιακό και γραφικό σκηνικό αλλά αναμφίβολα μαγεύεσαι. Νιώθεις ότι από κάπου θα αρχίσει να ακούγεται το “ένα πρωινό η παναγιά…”. Να κάνετε ένα πέρασμα συνήθως Κυριακή απόγευμα στο σημείο συνοστίζονται κυριολεκτικά τα νεότερα φρέσκα μόλις ολίγων ωρών παντρεμένα ζευγάρια της πόλης, μαζί με κουμπάρους και φωτογράφους και περιμένουν να τελειώσουν οι πόζες των προηγούμενων για να πάρουν σειρά. Είναι απίστευτα διασκεδαστικό και σαν bonus μπορεί και να σας ζητηθεί να συμμετέχετε ως κομπάρσοι κλπ.

Ένα mainstream που δεν θα γίνει ποτέ mainstream…

To φαγητό στην Θεσσαλονίκη είναι άπειρο όπως σχεδόν άπειρες και οι επιλογές για το που να φας. Δεν θα μπούμε σε αυτή την διαδικασία γιατί σίγουρα θα έχεις ήδη τα αγαπημένα σου στέκια τα οποία και θα επιλέξεις. Ωστόσο ο λόγος που δεν μπορείς να αφήσεις απέξω το Estrella είναι γιατί αυτός ο χώρος, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, κατάφεραν εκτός από το να βάλουν στον χάρτη της πόλης το street food το brunch κλπ, να το κάνουν μόδα αλλά και ταυτόχρονα η εξέλιξή τους να μην έχει φρένο. Το Estrella είναι γνωστό πλέον σε όλη την Ελλάδα, έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του και στον διεθνή Τύπο αλλά πολύ περισσότερο τα δίνει καθημερινά σε όλη την πόλη. Τόσο χρώμα, τέτοιο pop art φαγητό, δεν θα έχεις ξαναφάει. Δεν θα ήθελες να παραλείψεις αυτή την στάση. Sharing is caring λένε, οπότε δείξε στον φίλο σου τι θα πει Τέχνη που τρώγεται στην Θεσσαλονίκη.

 

estrella-2

*Estrella Παύλου Μελά 48, 2310272045

Στη Φλέμινγκ της κουλτούρας, πέρασμα απαραίτητο για λίγο πιο ανήσυχο θέατρο…

Πηγαίνεται μια βόλτα στην Φλέμινγκ, ρίξτε μια ματιά τι παραστάσεις-πρότζεκτ-εκθέσεις ανεβάζουν επιτόπου Θέατρο Τ και Blackbox, δύο από τις πιο ιντριγκαδόρικες σκηνές της πόλης. Κείμενα δυνατά, σκέψεις δυνατότερες, κόσμος που ξέρει γιατί οδηγήθηκε στην Φλέμινγκ και πολύ περισσότερο οπτικοακουστικά υπερθεάματα που δείχνουν πόσο ανήσυχη είανι πέραν των κλασικών, καλλιτεχνικά αυτή η πόλη.

10320495_835720669821721_4459045817501676407_n

Στη Θεσσαλονίκη μέχρι και το shoping therapy έχει ιστορία, είναι ένα αστείο που δείχνει πως δεν θα τελειώσει ποτέ…

Δεν γίνεται να μην κάνετε πέρασμα από το Καπάνι για την εμπειρία, από την Άθωνος για λίγο αλάτι ιμαλαίων και ποικιλία τσαγιού για αδυνάτισμα και από την Τοσίτσα- Μπιτ Παζάρ για ανίχνευση μικρών διαμαντιών ανάμεσα σε 45άρια και σκονισμένους βασιλιάδες της ποπ, που ζούνε κρυμμένοι ανάμεσα σε αμπαζούρ και προπολεμικούς καθρεύτες. Αν πιάσετε μεσημέρι πιείτε ρακές στα κρητικομάγαζα και ακούστε φιλόξενες ιστορίες ή αν σας πιάσει το σούρουπο μείνετε για ρετσίνες και μεζέδες στο Μπιτ Παζάρ.

Στα κρυμμένα σύμπαντα που εκπέμπονται vibes άλλων ζωών…

Ένα άλλο σύμπαν τρέχει παράλληλα με το δικό μας σε κρυμμένα σοκάκια στην πόλη, εκεί που ο χρόνος όχι μόνο σταμάτησε στο παρελθόν αλλά δείχνει να μην θέλει και να επιστρέψει. Ευτυχώς γιατί δεν υπάρχει καλύτερη αφορμή έμπνευσης από την εικόνα αυτών των στενών στην Οδό Σιθωνίας στα ανατολικά, οδό Τροίας στη Νεάπολη, οδό Μαύρης Πέτρας στην Άνω Πόλη. Μικρόκοσμοι με λίγους ανθρώπους στα μικρά πεζούλια που εσωκλείνουν χρώμα και ενέργεια άλλης στόφας. Ιδανικό για περπάτημα, ανακάλυψη αλλά και η χαρά του instagrammer.

 

2fsh-sm-1

 

Μια φορά melting pot – πάντα melting pot…

Ένα little big house στην Άνω Πόλη δίνει την ταράτσα του, φοράει την ημιδιαχειριζόμενη ταμπέλα του και σε αφήνει να κάνεις παιχνίδι και συγχρωτισμό με νέους ηλικιακά ταξιδευτές από όλη την γη που επιλέγουν την Θεσσαλονίκη ως στάση στον δικό τους γύρο του κόσμου. Ανηφορίζεις με το επίσης μικροσκοπικό magic bus αυτής της πόλης -μετά από εκείνο των Τρυπών-  θα το αναγνωρίσεις είναι το νούμερο 23 και το χαζεύει όλη η πόλη όταν περνάει από μπροστά σου γιατί εκτός των χαρούμενων σχεδίων του, ακόμα και οι επιβάτες έχουν τα πιο ζεν πρόσωπα των δρόμων. Ανεβείτε σε αυτό το μικρό ταρατσάκι και ρωτήστε Ιταλούς, Ισπανούς ή Καλιφορνέζους “Πόσο Νύμφη βρίσκουν τελικά την Νύμφη του Θερμαικού”;

 

little_big_house-1

*Little Big House, Αντοκίδου 24, Τηλ. 2313 014323

Για το “ήμουν και εγώ εδώ”…

Θυμάστε κάτι σχόλια, σίγουρα θα τα είχατε ακούσει-δει, μετά για παράδειγμα από την εμφάνιση του Bob Dylan στην Θεσσαλονίκη. “Δεν ήταν Bob Dylan αυτό” κλπ. Ισχύει αλλά όποιος πήγε να ακούσει τον Dylan περιμένωντας να έχει σταματήσει ο χρόνος του 20 χρόνια πριν, έκανε απλά λάθος. Στον Dylan πήγε όλη η πόλη -σχεδόν- για να μπορεί να λέει ότι “άκουσα και εγώ τον Bob Dylan live” και όχι για να ευχαριστηθεί το γάργαρο γρέζι της φωνής του. Αυτό συμβαίνει και με το Βerlin. Ίσως το θρυλικότερο bar της Θεσσαλονίκης. Δεν θα πας στο Berlin γιατί θα ζήσεις αυτό που ζούσαν τότε τα ροκ παιδιά σε μια πόλη που συστηνόταν πρώτη φορά σε νεωτερισμούς ή λίγο αργότερα που έκαναν ουρά και πανικό για να μπορέσουν να μπουν σε live των Τρύπες, αλλά θα πας γιατί έχεις ακούσει τις ιστορίες που εκτυλίχθηκαν εκεί, την προσωπικότητα του ιδιοκτήτη, το vibe και όλα αυτά που κουβαλάνε τόσα χρόνια τα σταντ, η μπάρα και οι μουσικές του. Berlin still happens και ως γνωστόν θα πας νύχτα και θα φύγεις με τους πρώτους κουλουρτζήδες.

 

berlin-1

*Berlin Bar, Χρυσοστόμου Σμύρνης 10

Για τους ίδιους λόγους (και για μερικούς υποκειμενικότερους παραπάνω) θα κάνεις πέρασμα και από τον Θερμαικό…

Το “άντεξε στον χρόνο” τον αδικεί γιατί η αλήθεια είναι ότι το μόνο που κάνει ο χρόνος στο ομόνυμο cafe bar του πιο διάσημου κόλπου της χώρας, είναι να του προσθέτει την γοητεία των γκρίζων κροτάφων. Όταν οι μουσικές και οι άνθρωποι λειτουργούν προσθετικά παθιασμένα ανά τα χρόνια και όσο οι πρίγκιπες και οι dives δεν αποκαθηλώνονται από τους τοίχους, η “ξεσσαλονίκη” κρατάει την φλόγα της παραλίας ακόμα δυνατή. Από τον χώρο του έχει περάσει η αφρόκρεμα των πιο ιδιαίτερων, άσημων και διάσημων, παιδιών της πόλης. Μην πάρετε απουσία. Στην Λ.Νίκης 21.

thermaikos_2-2

Εικόνα: Ελένη Βρακα

Το βασίλειό σας για λίγο βίντατζ, λίγο καφέ και μία δόση έξυπνης επιχειρηματικότητας…

Σε ένα πατάρι συναντιέται η πλευρά της Θεσσαλονίκης που δεν ξεχνάει τα όνειρά της, που αγαπάει τους εθισμούς της στην καφείνη και αποφασίζει να μην εγκαταλείψει τα αστικά της τείχη αλλά να τα φέρει στα μέτρα της. Ένας γεωπόνος και ένας αρχιτέκτονας εδώ και κάποια χρόνια συλλέγουν, μεταποιούν, ανακυκλώνουν επαναχρησιμοποιούν, φτιάχνουν από την αρχή αν τους το ζητήσεις αλλά και υλοποιούν, αντικείμενα από το παρελθόν και ιδέες από το μέλλον. O Νίκος ο Χρήστος είναι οι 2 object repair και δημιούργησαν ένα ζεστό πολυχώρο με ένα καφέ μπάρ vintage αισθητικής στο κέντρο της πόλης ο οποίος συνυπάρχει παράλληλα με την έκθεση επίπλων. Μετέτρεψαν το κλειστό μεσοπάτωμα ενός παλιού κτιρίου σε πατάρι, το γέμισαν με ανακατασκευασμένα έπιπλα και με θέα στις τεράστιες τζαμαρίες που έχουν αντικαταστήσει όλους τους τοίχους του μαγαζιού, όση ώρα θα πίνετε καφέ μπορείτε να επιπλώνετε, κυριολετικά ή νοερά, το φανταστικό σας σπίτι και πολύ περισσότερο να πάρετε και κάτι μαζί σας φεύγοντας.

12932695_1018621988209412_5276393118906424041_n

*2 Concept Store, Ιουστινιανού 6, 231 026 5999

Bord de l’eau, Τoss Gallery & Τabya για πολυμορφικές παραισθήσεις επιτρεπτών δόσεων…

Το πρώτο (Bord de l’eau) παίζει σαρκαστικά με το όνομά του και σε προκαλεί να πας στην “άκρη του νερού” στο μοναδικής αισθητικής χώρο του με τις συχνές pop up εκθέσεις που φιλοξενεί στις παλιές αποθήκες που μετατράπηκαν σε εκθεσιακό χώρο παρασύροντάς σε και στο drink room του για καλές μουσικές ωραίο κόσμο και φυσικά καφείνη και αλκοόλ, στο Νο 45 της Εγνατίας στην Εμπορική Στοά. Η δεύτερη (Τoss Gallery) είναι από τις πιο δυνατές στάσεις στον Φραγκομαχαλά, “εκπαιδεύει” επισκέπτες στην σύγχρονη τέχνη και διατηρεί ουσιαστικά την αρχική φιλοσοφία που προοριζόταν νοερά η ευρύτερη περιοχή όταν ξεκίνησαν οι πρώτοι καλλιτέχνες, μουσικοί και πάσης φύσεως δημιουργικοί τύποι της πόλης να νοικιάζουν ορόφους και χώρους που μέχρι πρότινος κανείς δεν φανταζόταν, πριν από κάποια χρόνια στο Νο 1 της Βηλαρά. Η τρίτη (Τabya) κρατάει ακόμα τόσο έντονα την αίσθηση της χαράς μας για την “πρώτη φορά”, ενός αντίστοιχου χώρου στην πόλη, μέσα στα ανακαινισμένα τείχη του παντρεύει τον καφέ με την τέχνη και τη μουσική με τα βιβλία δικαιώνοντας καθημερινά τηναπόφαση πέντε φίλων που γνωρίζονταν 20 χρόνια και το τόλμησαν επιχειρηματικά με τους τέσσερις όντας άνεργους. Δίσκους, βιβλία, εκθέσεις και άκαπνο λαό στο 14Γ της Μελενίκου (έναντι πλατείας Χημείου) δεν γίνεται να μην περάσετε.

11036380_1619263448341845_6057087820431279883_n-2

 

Η Θεσσαλονίκη 10 λεπτά από το κέντρο εκπέμπει στο σύμπαν των φλαμίνγκο…

Με την λογική της πόλης σε ευρεία έννοια, η συμπρωτεύουσα λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της εκπέμπει στο σύμπαν των ερωδιών κάνοντας τζόκινγκ και ποδηλατάδα με θέα βουβάλια και σπάνια πτηνά από την μία και φουγάρα της λιγοστής εναπομείνασας βιομηχανίας της από την άλλη. Είναι ένα σουρεάλ σκηνικό το οποίο δεν θα έπρεπε να παραλείψετε. Κωδικό όνομα: Καλοχώρι.

12802925_10153545639129426_5368057446544588857_n-1

Εικόνα: Έλενα Αγγελίδου/ parallaxi 2016

Πισίνα, πάρτι, μουσικές, ιντάστριαλ και λάιφσταιλ με την πόλη σταθερά 360° …

Θέα από τις λίγες στο λιμάνι της πόλης, 360 μοίρες θέαση στην πόλη, η περιοχή των παλιών σφαγείων από την μία και στο βάθος Λευκός Πύργος από την άλλη, το roof του ΜΕΤ είναι το σημείο που παίρνουν φωτιά όλα σου τα ερεθίσματα. Τσεκάρεις νωρίτερα της επίσκεψής σου γιατί στο SKY I BAR ξεκίνησαν τα πάρτι για τα οποία μιλάει όλη η πόλη και δεν θέλεις να βρεθείς χωρίς μαγικό χαρτάκι. Στην κορυφή του Νο48 της 26ης Οκτωβρίου.

37419842_ltazfMSFlwvJ66rwhOtKJaTC5yrf3Jgq-o99ZzKQgqg

 

Εκεί που πεθαίνουν τα τρένα…

Το μεγαλύτερο νεκροταφείο τρένων στην Β.Ελλάδα και ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας στέκει αγέροχο στα δυτικά της πόλης και είναι κρυφο-επισκέψιμο καθώς στην περιοχή γύρω από τον εγκαταλειμένο σταθμό των Λαχανόκηπων δεν υπάρχει καμία μορφή φύλλαξης του χώρου. Σπασμένα γυαλιά, θολοί καθρέφτες, σκουριά και σαπισμένα ξύλα, δέρματα που ξεθωριάζουν, πατώματα που τρίζουν, λογότυπα του οργανισμού που αλλάζουν όσο σκαρφαλώνεις και πηδάς από βαγόνι σε βαγόνι αποτυπώνοντας με τον τρόπο τους την διαχρονική εξέλιξη του μάρκετινγκ, τυπωμένες λέξεις που αρνήθηκαν να σβηστούν και προδίδουν ότι το πάλαι ποτέ lifestyle του πιο εμβληματικά διαχρονικού μέσου μεταφοράς αγαπούσε μέχρι και τον καπνό των καπνιστών. Ένας ατελείωτος καμβάς εξάσκησης για τους γκραφιτάδες αλλά και κρυφό σημείο συνάντησης φίλων των σιδηροδρόμων και νοσταλγών του σταθμάρχη, ιδανικό για μνημόσυνα ιστορίας και πάρτι ρετροργασμών. Μία αχανής έκταση περισσότερων από 1000 στρεμμάτων (από το ύψος των διυλιστηρίων έως την γέφυρα του Γαλλικού), ανάμεσα σε διακλαδώσεις, νεκρές σιδηροδρομικές γραμμές, γυρτά στοιβαγμένα βαγόνια παραδομένα στην άγρια φύση με ταπεραμέντο νταή αλλά και σε μία παράτυπη βιομηχανία αποδεκατισμού των μετάλλων στον βωμό του χάλυβα, εκτείνεται το μεγαλύτερο νεκροταφείο τραίνων στην Ελλάδα, στην περιοχή της Ιωνίας.

 

139-1

Εικόνα: Έλενα Ταξίδου

Πηγή: http://parallaximag.gr/thessaloniki/odigos-thessalonikiotikis-xenagisis

New small Hotels: Αυτή είναι η νέα τάση στη διαμονή της Θεσσαλονίκης!

27Μαρ

Smart… stay in town!

Μια από τις πιο δυνατές παγκόσµιες τάσεις στον ξενοδοχειακό χάρτη «χτύπησε» φέτος… την πόρτα και της Θεσσαλονίκης!

Από την Τίτη Βελοπούλου ([email protected]) | Φωτο: Ελεάννα Κουρκουλοπούλου

LOUNGE_1

 

The Trilogy House

Η στροφή και η αναγκαιότητα για boutique hotels και πάνω από όλα για homy ατµόσφαιρα, προσωποποιηµένo service και αυθεντική, ανθρωποκεντρική φιλοξενία, έχει φανεί στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια, κάτι που έδειξε τη δυναµική του και µε το ξαφνικό boom της airbnb. Έτσι, η τάση αναζήτησης value for money µικρών ξενοδοχείων δεν άργησε να φανεί και στη Θεσσαλονίκη µε νέες αφίξεις, που δείχνουν ότι αλλάζουν άρδην το πρόσωπο του urban τουρισµού της πόλης. Η αρχή έγινε το 2012 µε το Colors Rooms & Apartments, ένα low cost casual ξενοδοχείο, ιδέα του Φώτη και της Χριστίνας Δρακοπούλου, δύο αδελφών στα early 30s τους που ήρθαν να συστήσουν στην πόλη τους κάτι ασυνήθιστο για τα µέχρι τότε δεδοµένα, αλλά τόσο οικείο από τα ταξίδια τους στην Ευρώπη. Χρώµα, pop αισθητική, design, υπηρεσίες ξενοδοχείου, αλλά σε τιµές… hostel. Το πρώτο Colors στη Βαλαωρίτου δεν άργησε να διεισδύσει στον χάρτη διαµονής, συστήνοντας µια new age εναλλακτική που ξεφεύγει από την τουριστική πεπατηµένη. Αξιοσηµείωτο ότι έναν χρόνο πριν το πρώτο hostel της Θεσσαλονίκης γίνεται πραγµατικότητα.

ΦσεΣνβθ_3033

The Trilogy House

Ο λόγος για το Little Big House µε πολύ προσιτές τιµές, ικανοποιητικές παροχές κι ένα προσεγµένο cafe-bar! Όσο για φέτος, από τις αρχές του χρόνου διακρίναµε ένα boom µε την πόλη να γεµίζει µικρά boutique διαµαντάκια που δείχνουν να έχουν την τιµητική τους από τα πρώτα βήµατα… Πίσω από αυτά νέοι άνθρωποι που αναλαµβάνουν να δώσουν το… φιλί της ζωής σε παλιά, εγκαταλειµµένα κτήρια, διάσπαρτα στο κέντρο, και να τα µετατρέψουν σε µοντέρνα apartments ή δωµάτια µε έµφαση στη λεπτοµέρεια, στην αισθητική και στη λειτουργικότητα ικανοποιώντας τις ανάγκες του σύγχρονου ταξιδιώτη. Από τις πιο εντυπωσιακές προτάσεις το ντιζαϊνάτο The Trilogy House σε ένα παλιό διατηρητέο κτήριο επί της Τσιµισκή, το Τhe Caravan σε λογική bed & breakfast που ξεχωρίζει για την ταξιδιάρικη αισθητική του, αλλά και το Βlue Bottle ως το πρώτο «δείγµα» ενός πολύχρωµου project αστικής διαµονής σε εξέλιξη… Όλα µέρος ενός γενικότερου concept, δείχνουν ότι έχει µπει για τα καλά το λιθαράκι για ένα πρωτοφανές rooms & apartments booming που πρόκειται να καταγράψουµε µέσα στους επόµενους µήνες… Stay tuned!

Infos

The Caravan (Ρέµπελου 1, Τ. 2313 062780, Μ. 6947802780, www.thecaravan.gr)

DSC5612

Ολοκαίνουριο bed & breakfast στη γειτονιά του Kαραβάν Σαράι, που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από city boutique hotels ευρωπαϊκών µητροπόλεων. Φωτεινά, λειτουργικά και πλήρως εξοπλισµένα µε όλες τις σύγχρονες ανέσεις τα 13 δωµάτια και οι δύο σουίτες του κάνουν τη διαφορά µε τις διακοσµητικές τους νεανικές λεπτοµέρειες, τα ιδιαίτερα φωτιστικά και τις tailor made συρταριέρες, σε ένα µοτίβο mix and match µοντέρνων µε vintage στοιχείων! Στα συν το travel cafe στο ισόγειο-ανοιχτό και σε µη ενοίκους (8:00-22:00) αλλά και το handmade πρωινό! Από €70-€130.

 

Βlue Bottle (Συγγρού & Επισκόπου Αµβροσίου 16, Τ. 2319 520090, www.bluebottlehotel.gr)

IMG_0803

Εκπλήσσει ευχάριστα τους διαµένοντες στα 20 ντιζαϊνάτα δωµάτιά του που ξεχωρίζουν για τις χρωµατιστές πινελιές, την ευχάριστη διάθεση που αποπνέουν και τις σύγχρονες ανέσεις. Από την 1η Αυγούστου που άνοιξε αποτελεί ιδανική πρόταση διαµονής, έχοντας σε πρώτο πλάνο το θέµα του ύπνου, γι’ αυτό άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι στα amenities περιλαµβάνει πλήρες σύστηµα ύπνου Coco-Mat. Από €50-€70.

Colors Rooms & Apartments (Βαλαωρίτου 21, Τ 2310 502280, www.colors.gr)

COLORS-Landing-2

Urban πρόταση διαµονής µε δωµάτια και διαµερίσµατα στις πιο ζωντανές γειτονιές της πόλης, όπως η Βαλαωρίου (15 δωµάτια) και τα Λαδάδικα (12 δωµάτια). Ζωηρά χρώµατα, pop art διακόσµηση αλλά και σύγχρονες ανέσεις φτιάχνουν τη διάθεση των φιλοξενούµενων µε το µοντέρνο και ανεπιτήδευτο στυλ. Μάλιστα, ένα τρίτο µέλος ήρθε να προστεθεί τον περασµένο Νοέµβριο. Το COLORS Urban Hotel στεγασµένο σε ένα όµορφο διατηρητέο κτήριο, µε το ίδιο concept και δυνατό χαρτί τη θέα, τις υπηρεσίες 4*, τα 21 δωµάτια που διακρίνονται σε 5 θεµατικούς τύπους! Στα συν η εµπειρία Massage me για ένα διάλειµµα χαλάρωσης και το Garden Bar για ένα cocktail. Από €45 (χωρίς πρωινό).

Little Big House (Ανδοκίδου 24, Τ. 2313 014323, www.littlebighouse.gr)

5

Hostel µε 5 ευρύχωρα δωµάτια (2, 4, 6 κλινών), µε προσιτές τιµές, πολλές παροχές κι ένα εξαιρετικό cafe-bar! Τιµές: 6κλινο €15/άτοµο, 4κλινο €17/άτοµο, 2κλινο €45/άτοµο.

 

Τhe Trilogy House (Τσιµισκή 97, Τ. 2310 232305, www.thetrilogyhouse.gr)

ΦσεΣνβθ_3032

To αρχοντικό του 1920 που µετατράπηκε στην πιο designάτη πρόταση διαµονής της Θεσσαλονίκης!Tο πρώην εγκαταλειµµένο αρχοντικό του 1926 επί της Τσιµισκή ξαναπήρε ζωή, αρχές καλοκαιριού, χάρη στο project «Τhe Trilogy House». Το… τριώροφο σπίτι µε τις ψηλές οροφές, που θυµίζει λονδρέζικο apartment, αποτελεί το πρώτο… µέρος ενός πολλά υποσχόµενου project, που ήρθε να αλλάξει τα δεδοµένα στη διαµονή της πόλης. Τα πρώτα 4 δωµάτιά του (δύο από τα οποία έχουν σπάνια sea view) φέρουν την υπογραφή της Ράνιας Σταµατάκη (τα επόµενα 4 του 2ου ορόφου έχει αναλάβει η ΚΚ Architects), σε συνεργασία µε τον ιδιοκτήτη Τόλη Κουµπάρο (2nd floor).

 

rfgherbhe ΦσεΣνβθ_3034

Μαζί ανέδειξαν τα ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία του διατηρητέου κτηρίου, όπως το ξύλινο ψαροκόκαλο πάτωµα και τις γύψινες οροφές, πάντρεψαν µοντέρνα και vintage στοιχεία, έδωσαν µια industrial διάσταση µε εξωτερικά υδροηλεκτρικά δίκτυα από γαλβανιζέ σωλήνες και ρετρό υλικά και «εµφάνισαν» τις σωζόµενες περίτεχνες τοιχογραφίες, ως παλαιωµένη λεπτοµέρεια, στα δωµάτια. Όσο για την αισθητική, επιτυγχάνεται µια ισορροπηµένη εξτραβαγκάντσα γνήσιων design επίπλων (Tom Dixon, Fritz Hansen), που ενισχύουν τον χώρο µε περιστασιακές χρωµατικές παρεµβάσεις και συντονίζονται µε τις deco τάσεις τού σήµερα. Πλήρως εξοπλισµένα µε όλες τις σύγχρονες ανέσεις (wi-fi, kitchenette, espressiera, ανατοµικά στρώµατα dunlopillo) και µε προσωποποιηµένη φιλοσοφία, τα δωµάτιά του The Trilogy House αναδεικνύoνται σε promising, new age city «καταφύγια»! Aπό €65. Οnline booking.

LOUNGE_2 Σβακβθ

Higlihghts

• Το εσωτερικό, αναπάντεχο αίθριο, που λούζει τον κοινόχρηστο χώρο µε φυσικό φως.

• Το roof garden, µε εκπληκτική θέα, στα άµεσα σχέδια!

Πηγή: BEST IN TRAVEL THESSALONIKI 2017

 

Πηγή: http://www.travelstyle.gr/new-small-hotels-ayth-einai-h-nea-tasi-sth-diamoni-sth-thessaloniki/

8 σημεία για να τσεκάρεις στο θεσσαλονικιώτικο χάρτη

27Μαρ

1) Loco Bus

Ο Ηλίας και η µεξικάνα κουζίνα του «El Burrito» της Χρυσοστόµου Σµύρνης επεκτείνουν την κουλτούρα του vintage gourmet, σετάροντας ένα µαγικό λεωφορείο µέσα στην Κοµνηνών, που κυριολεκτικά γευστικά σε πάει παντού µέσω έξυπνων, γρήγορων και pop up πιάτων. Ναπολιτάνες πίτσες και τεξάνικα µπέργκερ, ινδονησιακά και ταϊλανδέζικα πιάτα, εξωτικά κοκτέιλ, χρώµατα και ροκαµπίλι αισθητική στο διάκοσµο, στέκι κοσµοπολίτικο κοινώς και γκλοµπάλα ιντερνασιονάλ άποψη – απάντηση στο παϊδάκι, σουτζουκάκι €1, που λόγω κρίσης σαρώνει κάθε έννοια και πρόταση για φαγητό. Καλός κι ο πιτόγυρος, µα καλός κι ο γύρος του κόσµου µε τις Loco γεύσεις!


8 σημεία για να τσεκάρεις στο θεσσαλονικιώτικο χάρτη

2) Dim Zach
Όλη η Θεσσαλονίκη χορεύει µε τα ρεµίξ του, όλοι τον ξέρουν, µιας κι επιτέλους στα µπαρ αλλά και στα ραδιόφωνα το γλυκά νωχελικό groove του «Discomare Sex» και το «Alskar», που στα σουηδικά θα πει «σ’ αγαπώ», σκοράρουν καθηµερινά. Επιτέλους, ο αγώνας τώρα δικαιώνεται: ο Δήµος aka Dim, παλιά µε τους Lovelab και χρόνια τώρα µε τους Liebe, κατέχει την ηλεκτρονική µουσική και την τεχνολογία, και τα συνθέτει σε ηχοχρώµατα πανδαισιακά. Ψάξε τον στο youtube, ζήτα του φιλία στο fb, όπου καθηµερινά ποστάρει και µοιράζει τα ωραία του, κι έχεις να πορεύεσαι, καθώς στα ακουστικά σου θα παίζουν µπλεντ εξαίσια. Προσωπική λατρεία: το ρεµίξ στο «All of This and Nothing» των Soulsavers feat. David Gaham.


8 σημεία για να τσεκάρεις στο θεσσαλονικιώτικο χάρτη
3) The Caravan Bed & Breakfast 

Ένα ανακαινισµένο νεοκλασικό κτίριο του 1929, δίπλα στο Καραβάν Σαράι, εξού και η ονοµατολογική γειτνίαση, µετατράπηκε σε ουρµπάνα χοτελέρα για ταξιδιώτες ανήσυχους και περίεργους που θέλουν τη µέρα να αγναντεύουν το τράφικο της Εγνατίας και τις νύχτες να µετρούν τα αστέρια πάνω από τον ουρανό της. Πεντακάθαρο, παιχνιδιάρικο λόγω ντιζάιν, φωτεινό, καθώς το λούζει το φως µε το οποίο πυρπολεί τις µέρες ο Όλυµπος απέναντι, και φιλικότατο ως προς τις τιµές. Τσέκαρε, το ρεπορτάζ δεν είναι διαφηµιστικό, thecaravan.gr.


8 σημεία για να τσεκάρεις στο θεσσαλονικιώτικο χάρτη

4) Toolkit Designers Meeting 

Το ραντεβού σου µε τη γραφιστική, την αρχιτεκτονική, τη µόδα, το branding, κι όλα τα παιδιά αλλά και τους δηµιουργούς, που µέσα από εξειδικευµένα σεµινάρια, εκθέσεις και δράσεις διακονούν, µετέχουν και φιλοτεχνούν το προφίλ µιας πόλης ανήσυχης και πάντα στην κόψη. Ανταλλαγή γνώσεων, µοίρασµα και επίδειξη έργων και γλώσσας, παραγωγή, δράση, save the date: 6, 7, 8 & 9 Οκτωβρίου. Και αδηµονία για τον νικητή του PosterBattle2016, µε θέµα «No selfie thought, no culture», που πάει να πει ιδού το θέµα και ιδού η πρόκληση για το ποιος θα κερδίσει: τυπογραφία, φωτογραφία, ιλουστρέισιον και µια µονοµαχία εις το όνοµα της τέχνης και της επικοινωνίας. Κλικ στο designeroolkit.org/gr και συνάντησε τη φυλή σου.


8 σημεία για να τσεκάρεις στο θεσσαλονικιώτικο χάρτη

5) Περί Τέχνης 22 

Στο νούµερο 22 της Παλαιών Πατρών Γερµανού, σε συνεργασία µε την γκαλερί της Λόλας Νικολάου, θα λειτουργεί µόνιµη έκθεση έργων σε µικρή διάσταση και ειδική τιµή, που πάει να πει πολύς κόσµος, αλλά ευκαιρίας δοθείσης, γνωρίστε τον Κωστή Δαµουλάκη. Είτε στους τοίχους, ως στριτ πέιντερ, είτε στο δέρµα, µιας και σουτάρει και εκλεκτικά τατού, όµως εδώ σαν ζωγράφος, ο Δαµουλάκης µοιάζει αχαρτογράφητος. Περιχαρακωµένος στην ασφυκτική Θεσσαλονίκη, παγιδευµένος σε µια πόλη όπου πάντα το frustration ήταν η κινητήρια αιτία του creation, αγιογραφεί τις µοναξιές των ηρώων του, που τις περισσότερες φορές δείχνουν περίλυποι και ανταριασµένοι. Το µπαζάρ ξεκινά την Πέµπτη, 6 Οκτωβρίου, σπεύσατε.


8 σημεία για να τσεκάρεις στο θεσσαλονικιώτικο χάρτη

6) Alesta3 

«Δεν ήσουν η Ιθάκη, αλλά η Τροία µου», «Έφυγες και χαµογέλασα», «Δεν χάθηκα για να µε ψάξεις», «Όσοι αγάπησαν δεν είναι αθώοι», «Είπες να φοράω το παλτό µου αλλά να που έγινες το χειρότερο κρύο». Το τελευταίο το χτύπησε µε µαύρο µαρκαδόρο στη γειτονιά µου, στην Άνω Πόλη. Τα άλλα τα χαζεύω διασκορπισµένα παντού στην πόλη. Ποιητικά κι όχι βάνδαλα, οκ, ίσως λίγο έντεχνα και µετεφηβικώς παροξυσµικά, αλλά η υπογραφή Alesta3, κάθε που τη βλέπω, µε κάνει να γελώ µε τρυφερότητα. Σε µια πόλη που η πλειοψηφία των γκράφιτι και της ταγκιάς πουλά µίσος, κακία και πόλεµο, αυτός ο «λογαριασµός» στη µοναξιά και την αγάπη µόνο λογοδοτεί.


8 σημεία για να τσεκάρεις στο θεσσαλονικιώτικο χάρτη

7) Ένο Αγκόλι, «Ποιητικό Αίτιο», εκδ. Εντευκτήριο

Ένα Αλβανόπουλο που ήρθε στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’90, είκοσι ένα χρονών σήµερα και φοιτητής αναλυτικής φιλοσοφίας, εκδίδει την πρώτη του συλλογή, απ’ όπου παραθέτω την «Σούτρα της φθοράς». «Και χρόνια αργότερα, ειρωνικά/ διατυπώνοντας τους σύγχρονους φθόνους και δόγµατα/ Αγγλοσάξονες/ ρωτούσαν ειρωνικά τον Βούδα, τον Γκάντι, τον Ταγκόρ:/ Πείτε µας, πείτε µας – εµείς πότε θα φθαρούµε επιτέλους». Αξίζει, ψάξε τον.


8 σημεία για να τσεκάρεις στο θεσσαλονικιώτικο χάρτη

8) Sunstainable Living Space in the EU 

Μια έκθεση έργων φιλικής αρχιτεκτονικής ως προς το περιβάλλον. Αειφόρος ανάπτυξη και έκο προοπτική. Γίνεται στη Σεούλ κι ένα γραφείο από τη Θεσσαλονίκη, οι MAS (Μakridis + Associates) έχουν την ευκαιρία να επιδείξουν µια ευρεία γκάµα από τη δουλειά τους σε ό,τι έχει να κάνει µε την αισθητική του βιοκλιµατικού περιβάλλοντος, έτσι όπως του δίνουν σχήµα και µορφή, µέσα από κατασκευές ιδιωτικών κατοικιών ή εταιρικών χώρων όπου εξειδικεύονται. Το ξαναλέω: το δυναµικό, οι ιδέες, οι οµάδες και οι τέχνες που απεργάζεται αυτή η πόλη, ειδικά τον καιρό της κρίσης και της συλλογικής εθνικής αλλά και τοπικής κατάθλιψης, δείχνουν τον δρόµο: σκληρή δουλειά αλλά και φαντασία, όραµα, προοπτική, περισκοπική όραση και ενόραση, µετά γνώσεως, κόπου και πεισµατικής αντίστασης στη µιζέρια. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το ροκ του µέλλοντός µας.

Πηγή: http://www.athensvoice.gr/politismos/8-simeia-gia-na-tsekareis-sto-thessalonikiotiko